Ebeveynliğimizin ikinci yılında bir yerde, kahvaltıdan önce ekrana izin yok diye ciddi ciddi bir kural koydum, sonra bunu beş sabahtan dördünde kendim bozdum, kahve içerken haberleri kaydırırken, tam yanımda not tutan bir çocuk vardı. O anda hiçbir şey söylemedi. Aylar sonra, tabletini bırakması istendiğinde, çok genç bir avukatın sakin kesinliğiyle, benim telefonuma “gerçekten sürekli” baktığımı belirtti.
Haklıydı ve bu beni tamamen susturdu, çünkü şımarıklık yapmıyordu, gerçekten gözlemlediği şeyi anlatıyordu. İşte o an, ekran süresi kurallarını bir çocuğa yukarıdan verilen bir şey olarak düşünmeyi bırakıp bir hanenin ya birlikte sahip olduğu ya da gerçekten hiç sahip olmadığı bir şey olarak düşünmeye başladım.
Ekran süresi kuralları aslında ne içindir
Bir kuralın ne yapmaya çalıştığını açıkça söylemek işe yarar, çünkü tek başına “daha az ekran süresi” bir kural değil, bir dilektir. Tutan bir kural genellikle üç şeyden birini korur: uykuyu, çünkü yatmadan hemen önceki bir ekran uykuya dalmayı gerçekten bozar; olması gereken diğer şeyleri, ödevi, ev işlerini, yemekleri, dışarıda geçen zamanı; ve dikkati, çünkü bir ekrandan gelen sürekli küçük kesintiler, çocuğun sıkıcı bir şeyle onda iyi olacak kadar uzun süre oturmasını zorlaştırır.
Belirli bir kuralın bu üçünden hangisini koruduğunu adlandırmak, onu tutmayı çok kolaylaştırır ve bunu bir çocuğa belirsiz bir “senin için iyi değil” yerine dürüst tek bir cümleyle açıklamayı da kolaylaştırır.
Nerede ve ne zaman, ne kadardan daha iyi işler
Her ailenin ilk uzandığı kural bir dakika sayısıdır ve aynı zamanda en çok günlük tartışmaya yol açan kuraldır, çünkü geri sayan bir sayaç her oturumu son altmış saniye üzerine bir pazarlığa çevirir. Nerede ve ne zaman üzerine kurulu kurallar pratikte daha iyi tutma eğilimindedir.
Nerede: en azından bunun hâlâ sizin kararınız olduğu yıllarda ekranlar yatak odalarında değil ortak alanlarda yaşar. Bu tek başına, geçen bir yetişkinin göz atamayacağı hiçbir şeyin ekranda olmaması sayesinde gerçekten endişe verici kullanımların çoğunu önler.
Ne zaman: ekranlar belirli şeylerden önce değil, sonra açılır. Sabah rutini bittikten sonra, onun yerine değil. Ödevden sonra, ödevin başından sonuna kadar sallandırılan bir ödül olarak değil. Yatmadan önceki son saatte asla, çünkü bu sınır uykuyu bu listedeki neredeyse her şeyden daha güvenilir bir şekilde korur ve akşamlar sorun noktasıysa gerçekten uykuyla biten bir yatma rutini yazımızı okumaya değer.
Önce ne: ev işleri ve ödev ekranlardan önce olur, her gün pazarlığa açılan değil sabit bir sıra olarak, tıpkı bir sabah rutininin günlük bir tartışmadan çok sabit bir sıra olarak daha iyi işlemesi gibi.
Kuralı çocuğunuz için değil, onunla birlikte kurun
Yukarıdan duyurulan bir kural test edilir. Fikri olacak yaştaki bir çocukla birlikte, gevşek bir şekilde de olsa kurulan bir kural, kısmen kendisininki olduğu için çocuğun kendisi tarafından savunulur. Bu, altı yaşındaki bir çocuğun kuralı belirlediği anlamına gelmez. Ekranların ne zaman ve nerede açıldığı konusunda ona ne adil geldiğini sormak ve makul bir cevabı, son hali birlikte yazmadan önce gerçekten içine katmak anlamına gelir.
Kısa, yazılı ya da çizilmiş bir aile anlaşması, ekranlar ödevden sonra, oturma odasında, yatmadan bir saat önce kapalı, görünür bir yere asılmış, aynı kuralın söylenip yarım hatırlanmasından daha fazla iş görür. Ayrıca size, o anda kendi sesiniz olmayan, işaret edebileceğiniz bir şey verir, ki bu göründüğünden daha önemlidir: “aramızda öyle kararlaştırmıştık” cümlesi “çünkü ben öyle dedim”den çok farklı bir yere düşer.
Örnek olun, çünkü sandığınızdan çok izliyorlar
Bu rahatsız edici olanı. Çocuklar ekran alışkanlıklarını öncelikle söylediğiniz kuraldan öğrenmez. Sizi yaparken izledikleri şeyden öğrenirler, özellikle dikkat etmediklerini sandığınız anlardan: kırmızı ışıkta bakılan telefon, yemek masasında, konuşmanın ortasında.
Burada mükemmel olmanıza gerek yok ve mükemmel gibi davranmak zaten bir çocuğu kandırmaz. İşe yarayan şey, bu konuda dürüst olmaktır: kendi ekran kullanımınızı bazen yüksek sesle adlandırmak, “ben de telefonumu yemek için kaldırıyorum” demek, hane kuralını sadece evdeki en küçüklere yöneltilmiş bir ceza yerine paylaşılan bir standart gibi hissettirir.
Bir oturumun sonundaki kavgayla ne yapmalı
Evimizdeki neredeyse her ekran süresi tartışması, ortasında değil, bir oturumun bitmesi gereken o kenar anında oldu. Birkaç şey o anı güvenilir bir şekilde küçülttü.
Durmadan önce bir uyarı, tam durma anında değil. “Beş dakika daha, sonra bitiriyoruz” cümlesi, çocuğun beynine bir sahnenin ortasında kesilmek yerine doğal bir durma noktası bulması için zaman verir, ki asıl çöküntüleri tetikleyen budur, bitişin kendisi değil.
Etkinlik izin verdiğinde sabit bir dakika sayısı yerine sabit bir bitiş noktası: bu bölümün sonu, bu seviyenin sonu, bir eylemin ortasına düşen keyfi bir saat yerine. Bu tek değişiklik en kötü tartışmalarımızın çoğunu ortadan kaldırdı, çünkü bir hikâyenin ortasında bitirmek, doğal bir moladan bitirmenin vermediği bir haksızlık hissi verir çocuğa.
Her seferinde aynı rutin, böylece ekran süresinin sonu her gün yeni bir pazarlık olmaz. Öngörülebilirlik burada da yatma saatinde ve sabahleyin yaptığı aynı işi yapar: bir kez test edilip sıkı tutulan bir kural, ellinci kez uygulamayı çok daha az gerektirir.
Sürekli hedefi kaydırmadan farklı yaşlar için farklı kurallar
Üç yaşındaki bir çocukla on üç yaşındaki bir çocuk makul bir şekilde bir kuralı paylaşamaz, ama altta yatan şekil, nerede, ne zaman, önce ne geldiği, yaşla birlikte ayrıntılar değişirken aynı kalabilir. Kızgınlığa yol açan şey genellikle kuralların yaşa göre farklılaşması değildir, çocuklar büyük kardeşlerin daha fazlasını aldığını genellikle kabul eder, açıklamasız değişmesi ya da baskı altında geri değişmesidir. Şekli bir kez kararlaştırıp ayrıntıları o hafta kimin en çok bağırdığından sonra değil, üzerinde anlaşılan noktalarda öngörülebilir bir şekilde ayarlamak bunun çoğunu önler.
Bunun konusu olmayan şey
Bunun bir ahlaki panik yazısı olmadığını ve ekranların önceki nesillerin kaçındığı benzersiz bir modern kötülük olmadığını açıkça söylemekte fayda var. Her ebeveyn nesli, çocukların dikkatini çeken emici bir şeyden endişelenmiştir: televizyon, çizgi roman, ondan önce radyo. Pratik soru, ekranların soyut olarak iyi ya da kötü olup olmadığı değil, evinizdeki belirli kuralın uykuyu, yapılması gereken şeyleri ve bir çocuğun biraz sıkıcı bir şeyle oturabilme yeteneğini koruyup korumadığıdır, çünkü kural kaydığında gerçekten bozulan üç şey bunlardır.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Çocuklar için ne kadar ekran süresi doğrudur?
Her aileye uyan tek bir doğru sayı yok ve birini kovalamak genellikle önlediğinden daha fazla günlük çatışmaya yol açar. Ekranların nerede, ne zaman açıldığı ve önce ne geldiği üzerine kurulu bir kural, günden güne katı bir dakika sayısından daha iyi tutma eğilimindedir, gerçi birçok aile Amerikan Pediatri Akademisi gibi kurumların genel rehberliğini katı bir hedef yerine kaba bir başlangıç noktası olarak kullanır.
Her gün kavga etmeden ekran süresi kurallarını nasıl uygularım?
Tam durma anında değil, öncesinde uyarın, aktivitenin doğal bir molasında bitirin, keyfi bir saatte değil, ve rutini her gün aynı tutun ki bitiş yeni bir pazarlık olmasın. Her seferinde gerçekten aynı olan bir kural, sizin ya da onların ruh haline göre kayan bir kuraldan haftalar içinde çok daha az uygulama gerektirir.
Ekran süresi bir ödül olarak mı kullanılmalı, yoksa ceza olarak mı alınmalı?
Ekranları sallandırılan bir ödül olarak kullanmak, onları daha az değil daha değerli ve daha çok kavga konusu hissettirme eğilimindedir. Genellikle ekranları, davranışa göre verilen ya da esirgenen bir ödül yerine, belirli şeyler bittikten sonra olan sabit, öngörülebilir bir gün parçası olarak tutmak daha iyi işler.
Makul bir aile ekran süresi anlaşması nasıl olmalı?
Çocuğunuz için değil onunla birlikte yapılan, ekranların nerede açıldığını, aşağı yukarı ne zaman ve önce ne geldiğini adlandıran kısa, yazılı ya da çizilmiş bir liste, herkesin biraz farklı hatırladığı yazılı olmayan bir kuraldan daha iyi işler. Evde bir yerde görünür tutmak, sizin dahil herkese işaret edebileceği tarafsız bir şey verir.
Pluck bunun neresinde
Pluck, burada önemli olan anlamda ekran süresinin tamamen dışında durur. Diğer uygulamalardaki dakikaları takip etmez ya da bir cihazı kilitlemez ve çocuğun gününü geçirdiği ekran olmak için kurulmamıştır: bir görev açılır, işaretlenir ya da fotoğraflanır, gönderilir ve kapanır. Bu konuyla bağlantı kurduğu yer, altınları kasıtlı olarak fazladan ekran süresinin kendisine değil, bir ebeveynin rafa koyduğu gerçek şeylere harcanabilir yapmış olmamızdır, çünkü bir telefonun kendi oyununu ev işi yapmanın ödülü haline getirmek, bir ekran sorununu bir diğerini yaratarak çözmek gibi hissettirdi.