İçinde iki yetişkin olan her hanenin bildiği bir an vardır. Bir çocuk sizden biri bir şey ister, hayır cevabı alır, odadan çıkar ve ilk sorunun olduğunu bilmeyen diğerine sorar.
Kimse tam olarak sinsi davranmıyordur. Çocuklar en az direnç gösteren yolu bulmakta gerçekten iyidir ve iki kapı varsa, ikisini de dener. Bu bir karakter kusuru değil, temel bir yön bulmadır.
Sorun bunun kurallara yaptığı şeydir. İki yetişkinin farklı uyguladığı bir kural bir kural değildir, bir piyangodur ve bir piyango fark eden bir çocuk oynamaya devam eder.
İki ebeveyn genellikle nerede birbirinden uzaklaşır
Bu neredeyse hiçbir zaman değerler hakkında büyük bir anlaşmazlık değildir. Küçük operasyonel bir kaymadır ve dört yerde ortaya çıkar.
Neyin bitmiş sayıldığı. Birimiz “oda toplu” derken zeminin boş olduğunu düşündü. Diğeri çekmecelerin de olduğunu kastetti. Aynı kelimeler, iki standart ve çocuğumuz aynı işin hem bitmiş hem bitmemiş olduğu söylenerek ikisinin arasında kaldı.
Kimin kontrol ettiği. Bir yetişkin her zaman kontrol ediyor, diğeri hiç etmiyorsa, ev işi sessizce tek bir kişiye ait bir kurala dönüşür. O zaman bu hiç bir aile kuralı değildir, o ebeveynin hobisidir ve öyle olarak kızgınlıkla karşılanacaktır.
Zamanlama. Birimiz ev işlerini yemekten önce istedi, diğeri sonra. İkisi de iyiydi. Birleşimi sabit bir zaman olmadığı anlamına geldi, bu da hatırlatmalar anlamına geldi, bu da en sık yazdığım şey anlamına geldi.
Ruh hali. En dürüst olanı. İyi bir günde bazı şeyleri es geçerim. Yorgun bir günde aynı davranış bir vaaz alır. Kendi tutarsızlığım, muhtemelen partnerimle olan tutarsızlığımdan daha kötüydü.
Yirmi dakikalık konuşma
Bunun çoğu, hiçbir şey yanmazken yapılan tek bir kısa konuşmayla düzelir, ki zor kısım da bu. Tartışma sırasında değil. Yatma saatinde değil. Kahveli pazar sabahı.
Üç soru yeterli.
Bu haftaki işler neler ve kimin? Yazın. Kafanızda değil.
Her biri için “bitti” belirli kelimelerle nasıl görünür? “Toplu oda” “zemin boş, yatak yapılmış, masada hiçbir şey yok” olur. Burada anlaşamayacaksınız ve mesele de bu, çünkü çocuğunuz o anlaşmazlığın içinde yaşıyordu.
Yapılmadığında ne olur? Sonucu önceden kararlaştırın, küçük yapın ve hangi yetişkin evdeyse aynı olmasını sağlayın.
Yapabiliyorsanız dördüncüsünü ekleyin: bu ay ne için kavga etmeyeceğiz. Bırakılacak bir ya da iki şeyi seçmek, gerisini mümkün kılan şeydir.
Çocuğun görebileceği bir yere yazın
Bu, iki ebeveynin tutarlılığı için bildiğim en yararlı tek numara.
Kurallar bir duvarda, bir buzdolabında ya da bir ekranda yaşamaya başladığında, tek bir kişinin sesi olmaktan çıkar. Çöpün salı günü çıktığını söyleyen listedir. Ne bir yetişkin kötü adam olmak zorunda kalır ne de biri diğeri fark etmeden onu sessizce yumuşatabilir.
Ayrıca “ama babam öyle dedi” sorununu da anında çözer. Kimin ne dediğini hatırlamak zorunda değilsinizdir. İkiniz de aynı şeye bakarsınız.
Çocuklar dışsal bir kuralı bir ebeveynin ruh halinden çok daha iyi kabul eder, çünkü dışsal bir kural onlarla ilgili değildir ve siz yorgunsanız değişmez.
Çocuğun önünde asla geri çevirmeyin
Partneriniz hayır demişse ve siz cevabın evet olması gerektiğini düşünüyorsanız, şimdilik cevap hayırdır.
Onların haklı olduğu için değil. Bir çocuğun önünde geri çevrilen bir karar, herhangi bir tek evet ya da hayırdan çok daha pahalı bir şey öğretir: istediğinizi elde etmenin yolu diğer yetişkini bulmaktır.
Anlaşmazlığı odadan çıkarın. Düzgünce yaşayın. İlk kararın yanlış olduğunda anlaşırsanız, biriniz geri dönüp değiştirebilir, idealde bunu yapan kişi, açık bir açıklamayla. “Bunu tekrar düşündüm ve fikrimi değiştirdim” bir çocuğun bir yetişkinden duyması için mükemmel bir şeydir. Geçersiz kılınmaktan tamamen farklıdır.
Ve aynı kuralın tersi: partnerinizi uygulama kolu olarak kullanmayın. “Annen eve gelene kadar bekle” bir ebeveynin hava, diğerinin polis olduğunu öğretir ve olmasını görmediği bir cezayı devralandan başlayarak herkese haksızlıktır.
Farklı evlerde yaşadığınızda
Ayrılmış ebeveynlere tutarlı olmaları söylenir, ki bu pratikte genellikle imkânsızdır ve tavsiye genellikle bir parça suçlulukla birlikte verilir.
Daha işe yarar bir versiyon: kısa bir liste üzerinde anlaşın ve gerisini bırakın.
Kısa liste gerçekten eşleşmesi gereken şeylerdir. Bir okul gecesinde yatma saati. Kabaca ekran sınırları. Ödevin yapılması. Güvenlikle ilgili her şey. Üç ya da dört öğe, yirmi değil.
Gerisinin farklı olmasına izin verilir. Bir evde cumartesi krep olması, diğerinde olmaması sorun değil ve birinin daha derli toplu olması da sorun değil. Çocuklar, her yer kendi içinde öngörülebilir olduğu sürece farklı yerlerde farklı kurallarla gayet iyi başa çıkar. Bunu zaten okulda ve büyükanne büyükbabada yapıyorlar.
Ama kural listesinden daha önemli iki şey var.
Çocuğu asla postacı yapmayın. Yetişkinler arasında tartışılması gereken her şey, hoş olmasa bile doğrudan yetişkinler arasında tartışılır.
Ve yarışmayın. Ev işi olmayan ve sınırsız ekranlı bir ev on beş gün kazanır sonra kazanmayı bırakır ve çocuk sonunda o karşılaştırmayı taşır.
Büyükanne büyükbabalar ve diğer herkes
Büyükanne büyükbabaların çocukları biraz şımartması beklenir. İş aşağı yukarı bu.
Onlara sizin için önemli olan iki üç kuralı verin, her birinin sebebini tek cümlede açıklayın ve gerisinin onların evi olmasına izin verin. Büyükannede yemekten önce dondurma yiyen bir çocuk, kuralların var olmadığını öğrenmemiştir. Büyükannenin evinin farklı bir yer olduğunu öğrenmiştir, ki bu doğrudur.
Pluck bunun neresinde
İki yetişkinin bir aileyi paylaşması Pluck’ta en baştan vardı, çünkü ilk versiyon kendi testimizde başarısız oldu: bir ebeveynin telefonunda her şey vardı, diğeri sürekli çocuğun ne yapması gerektiğini soruyordu. Şimdi ikinci bir büyük aileye bir kodla katılır, kendi telefonunu tutar ve aynı görevleri, aynı standartları, aynı ödül rafını görür. İkinizden biri, hangisi daha yakınsa, bir işi geldiği anda onaylayabilir. Toplu bir odanın ne sayıldığına karar vermez. Ama ikiniz buna bir kez karar verdikten sonra cevabın ikinizin de kafasının dışında bir yerde yaşadığı anlamına gelir, ki tutarlılık zaten büyük ölçüde budur.