Cumartesi sabahı, müsli kaseleri hâlâ masada, aile toplantısı yapacağımızı duyuruyorum. En büyüğüm sanki ödev demişim gibi inliyor. En küçüğüm bisküvi olup olmayacağını soruyor. Hiçbir tepki haksız değil. İkisinin de daha önce oturduğu her “toplantı” gerçekte daha iyi aydınlatmalı bir azarlamaydı, kapı eşiğinden mutfak masasına taşınmış.
İnsanların gerçekten geri dönmek istediği bir aile toplantısına ulaşmak üç denememizi aldı. Çözüm daha akıllı bir gündem değildi. Toplantının zaten kendi kendime verdiğim kararları duyurmak için olmadığını kabul etmekti. Bu, bütün ailenin bir şeye birlikte, yüksek sesle, kasıtlı olarak karar verdiği haftanın tek dilimi.
Bir derse dönüşmeyen bir aile toplantısını nasıl yürüteceğinizi merak ediyorsanız, işte evimizde sonunda tutan versiyon.
Bir aile toplantısı gerçekte ne içindir
Bir aile toplantısı bir mahkeme salonu değil, ve haftanın şikayetlerinin birer birer okunduğu yer değil. Bir yetişkin yanlış giden şeylerin listesiyle içeri girip buna toplantı derse, ikisi de tam olarak budur. Çocuklar “bunu birlikte karar verelim” ile “ben konuşurken sessiz otur” arasındaki farkı yaklaşık on saniyede anlayabilir.
Gerçekte ne için olduğu ikisinden de daha küçük ve daha yararlı. Bütün ailenin haftanın nasıl gittiğine baktığı ve birlikte ayarladığı sabit, kısa, öngörülebilir bir dilim: kim ne yapıyor, ne işe yarıyor, ne yaramıyor, herkes neyi dört gözle bekliyor. Öngörülebilirlik içerik kadar önemli. Çoğu hafta, kabaca aynı saatte gerçekleşen bir toplantı, bir çocuğa sorunların düzgün bir dilim aldığını öğretir, herkes yorgunken yatma saatindeki bir baskından çok.
Kısa tutan on beş dakikalık gündem
Uzun toplantılar ailelerin toplantı yapmayı bırakmasına neden olur. Bizimki artık sabit bir şekle sahip, ve on beş dakika çoğu hafta dört kişi için yeterli:
- Herkesin minnettar olduğu bir şey. Küçük, belirli, odadaki biri hakkında. “Ayakkabımı bulmama yardım ettiğin için teşekkürler” sayılır. Bu yumuşak görünür ve gerçek bir iş yapar: biri sorun ortaya atmadan önce tonu ayarlar.
- Bu hafta iyi giden şey. Bir dakika, daha fazlası değil. Bitmiş bir proje, iyi bir sabah, sorulmadan biten bir ev işi.
- Halletmek için tek bir şey. Sadece bir tane. Geçen cumartesiden beri herkesin yaşadığı her şikayet değil, yoksa toplantı herkesin korktuğu şeye dönüşür. En büyük engeli seçin, halledin, gerisini bir sonrakine saklayın.
- Gelecek hafta hakkında bir karar. Kim hangi ev işini yapıyor, bir doğum günü için bir plan, okul gecesi ekranların ne zaman kapanacağı.
- Dört gözle beklenecek bir şey. Bir film, bir yürüyüş, pahalı olmayan bir şey. Çocukları gelmeye ikna eden şey bu.
Bir zamanlayıcı sandığınızdan daha fazla yardımcı olur. Sizin dahil herkese bunun uzun sürmeyeceğini söyler, ve odadaki en küçük kişiden “daha ne kadar” baskısını kaldırır.
Çocuklara sembolik değil gerçek bir oy verin
Bizim için farkı yaratan kısım gündem değildi. Çoğu hafta çocuklarımıza en az bir gerçek konu üzerinde gerçek bir oy vermek, ve sonucun benim seçeceğim şey olmadığı zamanlarda bile onunla yaşamaktı.
Sembolik bir oy çocuğun tarafından fark edilmesi kolaydır. “Ne düşünüyorsun” diye sorulup sonra yetişkinin orijinal planı yine de yapmasını izlemektir. Bunu iki kere yapın, davet bir şey ifade etmeyi bırakır, ve toplantı yeniden tiyatroya dönüşür.
Gerçek bir oy kulağa geldiğinden daha küçüktür. Çöp hangi akşam çıkarılır. Oda akşam yemeğinden önce mi sonra mı toplanır. İki ev işinden hangisini her çocuk bu ay sahiplenmeyi tercih eder. Bunların hiçbiri sizin için çok önem taşıyan kararlar değil. Hepsi bir çocuk için önem taşır, çünkü seçimi alan onlardır, seçimi kabul eden değil.
Ev işlerine birlikte karar vermek
Bu, toplantının kendi bedelini ödediği kısım. Bir salı sabahı bir yetişkin tarafından atanan bir ev işi bir emirdir. Aynı ev işi, çocuk tartışmada hazır bulunarak cumartesi toplantısında kabul edilirse, bir anlaşmaya daha yakındır, ve çocuklar emirlerden daha iyi anlaşma tutar, basit sebeple onları yapmakta bir payları olduğu için.
Bir kendini geliştirme dilek listesi değil, evin gerçekten yapılması gereken işlerin listesini getirin. Her kişiye hangisini yapmayı tercih ettiğini söyletin, iki kişi aynı işi istediğinde, siz araya girmeden önce bölünmeyi kendileri çözmelerine izin verin. Anlaşılanı, kabaca bile olsa yazın, böylece çarşambaya kadar kimse hafızaya güvenmesin. Üçüncü haftayı atlatan bir ev işi çizelgesi, çizelge çocuğun oturduğu bir karara yansıdığında, kendisine verilen bir taneden çok daha iyi işler.
İki çocuğun kimin ne yapacağı konusunda sürekli çatıştığı yerde, toplantı her seferinde koridorda hakemlik yapmak yerine bunu düzgünce halletmek için de doğru yer. Bu gerçekten kendi konuşması, ve evinizde birden fazla çocuğunuz varsa okumaya değer: kardeşler için adil ev işleri işleri sayıya göre değil yaşa göre bölmenin ayrıntısına sahip.
Bir mahkemeye dönüşmesini önlemek
Bir aile toplantısını öldürmenin en hızlı tek yolu, o hafta bir çocuğun yanlış yaptığı her şeyi listelemek için kullanmaktır. Yorgun bir yetişkine verimli hissettirir, ve çocukların cumartesi sabahları başka bir yerde olmak için nedenler bulmaya başlamasının tam nedeni budur.
Birkaç kural bunu önler. Toplantı başına bir sorun, önceden seçilmiş, toplantı başladığında aklınıza en taze geleni değil. Sürpriz yok: ciddi bir konuşma gerektiren bir şey varsa, ilk kez bütün ailenin önünde değil, ayrı olarak yapın. Ve takdirler her zaman ilk gelir, çünkü iyi bir şeyle açılan bir toplantı, içerik daha sonra aynı olsa bile bir şikayetle açılandan farklı bir deneyimdir.
Ayrıca “halletmek için tek şey”in bir kişinin suçu yerine ailenin sorunu olarak çerçevelenmesi de büyük ölçüde yardımcı olur. “Bütün hafta sabahlar telaşlıydı” çözüme davet eder. “Her sabah yavaştın” savunmaya davet eder. Aynı durum, çok farklı bir toplantı.
İlk birkaç toplantı başarısız olduğunda
Bizimkiler başta zordu. Beş yaşındaki biri yarı yolda uzaklaştı. Bir ergen her soruyu bir omuz silkmeyle cevapladı. Bir toplantı, odadaki kimsenin izlemediği bir futbol maçı hakkında bir tartışmaya dağıldı.
Bu normal, ve durmak için bir sebep değil. Yeni bir rutin, evdeki herkes onun gerçekten her hafta olduğuna, yeniliği geçince bırakacağınız bir aşama olmadığına inanmadan önce birkaç deneme alır, rutinlerin bazen olduğu gibi. Kısa tutun, aynı saatte tutun, ve ilk birkaçının biraz düzensiz olmasına izin verin. Format sonunda işini yapar. Sadece ailenin kendisine sürprizle sunulan bir şey yerine beklediği bir şey haline gelmesi için yeterli tekrara ihtiyacı var.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Aile toplantısı için bir çocuk kaç yaşında olmalı?
Sabit bir yaş yok. Bir küçük çocuk gerisini takip etmeden bile “minnettarım” turuna ve sondaki eğlenceli plana katılabilir. Çoğu aile, bir çocuk kısa bir karşılıklı konuşmayı tutabildiğinde, beş altı yaş civarında bir yerde gerçek bir oy dahil tam katılımın mümkün olduğunu görür.
Ya çocuğum gelmeyi reddederse?
Kısa tutun, yaşına göre ilginç tutun, ve katılımı bir kavgaya zorlamayın. On beş dakika süren ve hafta sonunu planlamak gibi gerçekten parçası olmak istedikleri bir şey içeren bir toplantı, bunun bir azarlama olmadığını gördükten sonra birkaç hafta içinde isteksiz bir çocuğu genelde geri çeker.
Ekranlar hakkında bir kavgaya dönüşmesini nasıl önleriz?
Ekran süresini başka bir şeyin ortasında bir şikayet olarak ortaya çıkmasına izin vermek yerine kasıtlı olarak, kendi küçük kararı olarak gündeme koyun. Kuralı duyurmak yerine toplantıda birlikte kabul etmek, hafta boyunca gerçekten tutan bir şey üretme eğilimindedir.
İki ebeveyn de her zaman orada olmalı mı?
Olabiliyorlarsa yardımcı olur, böylece kararlar odada olmayan ebeveyn tarafından sessizce bozulmaz. Her hafta mümkün olmadığında, sonrasında kısa bir güncelleme herkesi aynı planla çalışır tutar, ki bu mükemmel katılımdan daha önemlidir.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Bir aile toplantısı haftanın planının kabul edildiği yerdir. Pluck sonrasında yaşadığı yerdir. Toplantı bu hafta kimin hangi görevi yapacağını yerleştirdikten sonra, bir yetişkin onları bir kere kurar, ve çocuk her sabah kimse kararı yüksek sesle tekrarlamadan o andan itibaren kendi haritasında görür. Toplantıyı sizin için yürütmez, ve sıra kimde tartışmasını çözmez. Sadece kabul ettiğiniz şeyi tutar, böylece anlaşma cumartesiyi aşarak hayatta kalır.