Çocuğum bana toplanmış bir odanın fotoğrafını ilk kez gönderdiğinde, evden iki saat uzakta bir trendeydim. Oda özellikle toplu sayılmazdı. Ama fotoğraf kapı eşiğinden, özenle, yatak çerçevenin ortasına gelecek şekilde çekilmişti, ve bütün mesele şuydu: bak.
Fotoğraf kanıtından beklediğim bu değildi. Bir denetim beklemiştim. Bulduğum, gösteriş yapan küçük biriydi.
Her zaman böyle gitmiyor, ve bu ikisi arasındaki fark, çocuğundan herhangi bir şey fotoğraflamasını istemeden önce düşünmeye değer.
Sorunun dürüst hali
Önce rahatsız edici kısmı adlandıralım. Bitmiş bir işin fotoğrafını istemek, kağıt üzerinde, bir kontroldür. Birinden söylediğini yaptığını göstermesini istiyorsundur. Bir ofiste buna rapor derdik, ve çoğu yetişkin raporlardan hoşlanmaz.
Peki neden çocuklara bu genelde iyi, hatta bazen güzel hissettiriyor?
Çünkü bir çocuk için fotoğraf esas olarak kanıt değildir. İşin, orada olmayan bir ebeveyne görünür hale geldiği andır. Çocukların evde yaptığı işlerin çoğu görünmezdir. Yatak yapılır, sonra biri içinde uyur. Bulaşık makinesi boşaltılır ve kimse fark etmez, çünkü işleyen bir hane tam olarak hiçbir şeyin yanlış gitmediği bir durumdur.
Gönderilen, alınan ve yanıtlanan bir fotoğraf, zincirdeki birinin “bunu gördüm” dediği tek noktadır.
Bu iyi versiyon. Kötü versiyon da gerçek, ve fotoğrafın göstermenin bir yolu olmaktan çıkıp yakalamanın bir yolu haline geldiği anda ortaya çıkar.
Ne zaman gözetime dönüşür
Sınırı geçtiğine dair birkaç işaret.
Her tek iş bir fotoğraf gerektiriyorsa. O zaman bu kanıt değil, bir rejimdir. Her şeyi belgelemek zorunda olan bir çocuk, tek başına söylediği hiçbir şeye inanılmadığını öğrenir.
Fotoğraf tartışmak için kullanılıyorsa. “Bak, masanın köşesini görebiliyorsun.” Tebrikler, dokuz yaşındaki birine karşı fotoğraf kanıtı kullanarak bir tartışma kazandın, ve ona fotoğrafın amacının onu tuzağa düşürmek olduğunu öğrettin.
Fotoğraf işin değil çocuğun kendisininse. Süpürülmüş bir zeminin resmi, bir işin kaydıdır. İstek üzerine süpürgeyi tutan çocuğunun resmi başka bir şeydir, ve buna dikkat etmeye değer.
Evin dışına taşıyorsa. Bir yatak odasında ya da banyoda çekilmiş bir fotoğraf, bir ebeveynin dışında hiçbir yere gitmemeli, uzun süre saklanmamalı, ve kesinlikle aile sohbet grupları dahil hiçbir kamusal yere girmemelidir. Çocukların özel bir odaya hakları vardır, ve bu hak, orada bir ev işi yapıldı diye durmaz.
Bir fotoğraf gerçekten yerini ne zaman hak eder
Bence açıkça iyi olduğu üç durum var.
Ebeveyn orada değilken. İşte olan, seyahatteki ya da başka bir evde yaşayan bir ebeveyn mutfaktan geçemez. Bir fotoğraf bu mesafeyi kapatır, ve bir işin yapıldığı gün onaylanıp ödüllendirilmesine izin verir, iki gün sonra değil.
Sonuç görünür ve tartışmalıysa. “Toplu oda” ifadesi, herhangi bir şeyden daha fazla aile kavgasına sebep olmuştur. Bir fotoğraf, iki kişinin hafızasını tek bir resimle değiştirir, ve genelde tartışma başlamadan biter.
Çocuk bunu istiyorsa. Bazı işler göstermeye değer. Bir pasta, yeniden düzenlenmiş bir raf, gerçekten parlayan bir araba. Gururun kendisi mesele olsun.
Ve bir fotoğrafın hiçbir şey katmadığı durumlar: diş fırçalamak, okumak, kendi kanıtı olan bir ödev, geçerken kendi gözünle görebildiğin herhangi bir şey. Bir iş bakarak kontrol edilebiliyorsa, bakarak kontrol etmek daha sıcak ve daha hızlıdır.
Doğru tarafta tutan kurallar
Bizim kullandığımız kurallar bunlar.
Fotoğraf işin fotoğrafıdır, çocuğun değil.
Fotoğrafı çocuk çeker. Üzerinde durup bekleyen bir ebeveyn değil. Çocuğun bir kamerayı zemine doğrultamayacak kadar küçükse, muhtemelen bu belirli mekanizma için de çok küçüktür.
Banyoda hiçbir şey fotoğraflanmaz, ve çocuğun soyunduğu ya da yıkandığı hiçbir şey fotoğraflanmaz.
Fotoğraflar sonsuza kadar yaşamaz. Bir kanıt fotoğrafının tek işi vardır, ve bu iş yaklaşık bir gün sürer. Ondan sonra, birinin deposunda oturan bir zemin resmidir sadece, ve gitmesi gerekir.
Fotoğraf daha sonraki bir tartışmada asla kullanılmaz. Bir kere onaylandı mı, iş bitmiştir. Bu salı günkü anlaşmazlıkta geçen salının fotoğrafını gündeme getirmek, bütün sistemi düşmanca hissettirmenin en hızlı yoludur.
Fotoğraf yarım kalmış bir işi gösterdiğinde ne yapmalı
Asıl test bu, ve fotoğraflarla hiç ilgisi yok.
Çocuk zeminin yarısı süpürülmüş bir resim gönderirse, üç seçeneğin var. Onayla ve hiçbir şey söyleme, ki bu standardın bir gösteriden ibaret olduğunu öğretir. Onayla ve bir dahaki sefere için bir not ekle, ki küçük şeyler için sorun değil. Ya da geri gönder.
Geri göndermek, yalnızca bir yargı değil bir başka deneme olarak çerçevelendiğinde işe yarar. Kelimeler her şeyden daha önemli.
“Yeterince iyi değil” bir kişi hakkında bir yargıdır.
“Neredeyse oldu. Masanın altı hâlâ tozlu, o hallolunca bitti” ise bir zemin hakkında bir tasvirdir, ve çıkış yolu içinde gelir.
İki şey daha yardımcı olur. Çocuğun zaten kazandığını asla geri alma. Altın ya da puan varsa, bunlar yalnızca bir iş sonunda kabul edildiğinde eklenmeli, kötü bir ilk deneme için asla çıkarılmamalıdır, çünkü seni cezalandırabilen bir sistem, katılmayı bırakacağın bir sistemdir.
Ve yeniden yapmayı ucuz tut. Fazladan bir dakikalık süpürme, yeniden yazılan bir gün değil. Bir daha denemeyi istemek pahalıysa, onaylamamanız gereken şeyleri onaylamaya başlarsın, sonra da standart sessizce ortadan kaybolur.
Ergenlik uçurumu
On iki yaş civarında bir yerde, bu çoğu çocuk için işe yaramamaya başlar, ve öyle olması gerekir. Ev işlerini bir ebeveyn için fotoğraflamak sekiz yaşında sorun değildir, on dört yaşında küçük düşürücüdür.
Sağlıklı bitiş noktası, bir işin yapıldığı ve akşam yemeğinde birinin teşekkür ettiği bir evdir. Bir gençten hâlâ belge istiyorsan, ihtiyacın olan konuşma ev işleriyle ilgili değildir.
Pluck bunun neresinde
Pluck’ta fotoğraf bir kural değil, görev başına bir ayardır. Bir yetişkin, bir resmin gerçekten bir şey söylediği işler için bunu açar, geri kalan her yerde, ki çoğu aile için bu çoğu görev demektir, kapalı bırakır. Fotoğraf istendiğinde çocuk onu çeker, görevi gönderir, ve bir ebeveyn onayla dokunur, ki bu an altınların düştüğü andır, ya da nazik bir not ekleyerek bir daha denemesini ister. Fotoğraf yalnızca çocuğun kendi ailesine gider, başka hiçbir yere değil, ve yaklaşık bir gün içinde silinir, çünkü var olduğu tek an, birinin “bunu gördüm, aferin” dediği o andır.