Köpeğimiz bir cumartesi geldi, sekiz yaşındaki kızımızın her gün onu gezdireceği, haftada iki kere fırçalayacağı ve asla, hiçbir zaman hatırlatılmaya ihtiyaç duymayacağı yönündeki aylarca süren sözlerinden sonra. Bir sonraki cumartesiye kadar yedideki gezintiyi yağmurda, tek başıma yapıyordum, o ise içeride uyuyordu.
Bunu bir evcil hayvan almaktan vazgeçirmek için anlatmıyorum. Köpeği tuttuk, ve dört yıl sonra çoğu sabah gerçekten sorulmadan onu besliyor. Bunu anlatıyorum çünkü tanıdığım neredeyse her aile aynı ilk haftanın bir versiyonundan geçti, ve neredeyse kimse önceden sizi uyarmıyor.
Çocuğun evcil hayvan sorumluluğu gerçek ve inşa etmeye değer. Sadece barınağa giderken verilen sözün kulağa geldiği gibi hiç çıkmıyor, ve o boşluğu ne kadar erken planlarsanız, size o kadar az mal oluyor.
Evcil hayvan almadan önce, sonra değil
Kimin ne yapacağını düşünmek için en iyi an, hayvan gelmeden önce, herkes hâlâ makulken, yenilik geçip biri sinirlenmişken üç hafta sonra değil.
Kendi ihtiyaçları olan yaşayan bir canlıya bağlanmadan önce, aile olarak yüksek sesle cevaplamaya değer birkaç dürüst soru var:
- İyi bir günde kimin yaptığı değil, her tek görev için yedek kim? Her evcil hayvan işi, bir çocuk hasta, meşgul ya da basitçe reddettiği günler için bir isme bağlı olmalı.
- Çocuk gerçekten yapmak istemediği gün ne olur? Buna önceden, sakince karar vermek anda bir tartışmayı önler.
- Bu hayvan, bu belirli olan, çocuğun şu anki yaşına uygun mu, yoksa gerçekte beş yıl sonrasının hayvanını üç yıl erken mi alıyorsunuz?
- Kim ödüyor, ve çocuk bir şey, küçük bir miktar bile katkıda bulunuyor mu, böylece onlara tamamen bedava gibi hissettirmiyor?
Bunların hiçbiri sizi bir evcil hayvandan vazgeçirmek için değil. Sekiz yaşında, samimi ve tamamen kastederek bir çocuğun verdiği sözün, ikinci yılda sizin için bir kızgınlık kaynağına dönüşmesini önlemek için.
Bir evcil hayvanla “sorumluluk” gerçekte ne demek
Bir evcil hayvan neredeyse her diğer ev işinden farklıdır, çünkü bekleyemez, bir hafta atlanamaz, ve bir çocuğun görebileceği duyguları vardır. Bu onu gerçekten iyi bir öğretmen yapar, ve bütün ağırlık onu taşıyamayacak kadar küçük bir çocuğun üzerine bindiğinde gerçekten güvenilmez bir öğretmen de.
Çoğu çocuk için evcil hayvan sorumluluğunun dürüst versiyonu “çocuğun hayvanı, çocuğun işi” değildir. Yaşa göre bölünmüş bir iştir, en ağır, en az isteğe bağlı kısımlar yıllarca, bazen hayvanın bütün hayatı boyunca bir yetişkinde kalır, ve gerisi ilk günde hepsi birden değil, güvenilir hale geldikçe kademeli olarak devredilir.
Yaşa göre evcil hayvan işleri
Altı yaş altı: izlemek, yapmak değil
Bu yaşta bir çocuk önceden ölçülmüş bir kaşıkla bir balığı besleyebilir, gözetim altında bir su kabını doldurmaya yardım edebilir ve bir evcil hayvanla sakince oturabilir, ki bu kendi başına inşa etmeye değer gerçek bir beceridir. Muhakeme gerektiren her şey, ne kadar yem, bir hayvanın rahatsız olup olmadığı, alan mı istediği, tamamen bir yetişkinde kalır.
Altı ile dokuz: adlandırılmış, küçük, gözetimli işler
Bu, bir yetişkinle birlikte yapılan bir iki net iş için yaş: ölçülü bir kaşıkla bir yem kabını doldurmak, sakin bir evcil hayvanı fırçalamak, yoğun bir yolda tek başına tutmak yerine tasmalı bir yürüyüşte yardım etmek. Her işi küçük ve adlandırılmış tutun, bu yaşta herhangi bir ev işine yardımcı olan aynı kural: “kahvaltıdan önce Karabaş’ın kabını doldur”, altı yaşındaki birinin henüz ayrı göremediği bir düzine iş olan “köpeğe bak” yerine.
Dokuz ile on iki: gerçek günlük işler, tekrar değil kontrol edilen
Bu yaştaki çoğu çocuk sabit bir programda besleme, tam bir tımar oturumu ve tanıdık, sakin yerlerde tasmalı yerleşmiş bir köpeği gezdirmeyi güvenilir şekilde yönetebilir. Bir ebeveyn için iş burada onlarla birlikte yapmaktan olduğunu kontrol etmeye kayar, onlar için yapmak yerine, ki bu bir şey öğreten bir ev işiyle kurtarma yoluyla sessizce yeniden sizin olan bir ev işi arasındaki farktır. Yaşa göre ev işleri rehberimiz genel olarak ev işleri boyunca birlikte yapmadan sonradan kontrol etmeye aynı geçişi ele alıyor.
Ergenler: bir güvenlik ağıyla gerçek sahiplenme
Bir ergen genelde çoğu yaygın evcil hayvan için tam günlük rutini yönetebilir, ve bu gerçekten gözetimli ev işleri yerine gerçek sahipliği devretmek için iyi bir yerdir, çünkü çamaşır ya da düzenli bir odanın aksine, bir evcil hayvan onu besleyen ergen odaya girdiğinde fark eder ve tepki verir. O ilişki korumaya değer. Aynı zamanda bir evcil hayvanın gerçekte neye mal olduğu, veteriner faturaları, yem, göz alıcı olmayan kısımlar hakkında konuşmaya başlama yaşıdır, böylece sahiplenme sembolik değil gerçek hissettirir.
Her zaman yetişkinin işi kalan şey
Evcil hayvan bakımının bazı kısımları bir olgunluk merdiveni değildir. Yaş ne olursa olsun bir yetişkinde kalırlar, ve bir çocuğun eninde sonunda onları devralacağını varsaymak yerine bunu açıkça söylemek, daha sonra çok fazla sessiz kızgınlığı önler.
Veteriner ziyaretleri, ilaçlar, acı ya da hastalık içeren her şey, ve hayvanın refahı hakkındaki her karar, hayvanın bütün hayatı boyunca bir yetişkinin işi kalır. Bir şeyin yanlış olduğunu fark edip size söyleyen bir çocuk gerçekten değerli bir beceri inşa ediyordur. Ne yapılacağına karar vermek onların taşıyacağı bir şey değil.
Küçük harçlık ölçekli maliyetlerin ötesindeki para da yetişkinde kalır. Bir çocuk bir ders olarak o faturayı almadan bir veteriner ziyaretinin pahalı olduğunu anlayabilir, ki bu sorumluluk değil endişe öğretir.
Söz soluduğunda, ve genelde soluyor
Neredeyse her çocuğun bir evcil hayvanın günlük bakımına olan hevesi ilk birkaç ay içinde bir yerde düşer, genelde tam yenilik geçtiğinde ve hayvan çocuğun zihninde yeni bir gelen yerine sıradan bir mobilyaya dönüştüğünde. Bu normal, bütün düzenlemenin başarısız olduğunun işareti değil.
Bizim deneyimimizde yardımcı olan şey, sıkışmış herhangi bir ev işine yardımcı olan aynı şey: bir ruh haline değil bir çıpa (“kahvaltıdan önce”, “bu sabah bir ara” değil), hafızaya güvenmek yerine işin bittiğini görmenin görünür bir yolu, ve hayvan asla ders olarak aç ya da gezdirilmemiş kalmadan gerçekten küçük, sakin bir sonuç. Sinirlenmeden çocuklara yardım ettirme yazımız çıpa ve sonuç yaklaşımını daha ayrıntılı ele alıyor, ve tıpkı bir yatak odasına uyduğu kadar bir köpeğin akşam yemeğine de uyar.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Bir çocuk hangi yaşta bir evcil hayvandan tamamen sorumlu olabilir?
Nadiren, hiç olmasa bile, tamamen, ve bu sorun değil. Çoğu çocuk hafif kontrolle erken ergenlik döneminde tam günlük rutini güvenilir şekilde yönetebilir, ama veteriner bakımı, refah kararları ve gerçek maliyet, çocuğun yaşı ne olursa olsun hayvanın bütün hayatı boyunca bir yetişkinin işi kalır.
Küçük bir çocuğun başlaması için doğru evcil hayvan hangisi?
Bakımı o yaşın gerçekten yönetebileceğine uyan bir şey, genelde küçük çocuklar için bir balık ya da küçük, sakin kafesli bir hayvan, çocuk tam günlük rutini üstlenebildikçe genelde dokuz on iki aralığında bir kediye ya da köpeğe doğru ilerleyerek, gözetim çok daha sonrasına kadar devam ederek.
Çocuğum evcil hayvana bakma ilgisini kaybederse ne olur?
Bu neredeyse evrensel, çocuğunuzun hazır olmadığının işareti değil. Adlandırılmış bir yedek kişiye, sözlü değil görünür günlük bir hatırlatmaya ve küçük tutarlı bir sonuca güvenin, hayvanın refahının bu düşüşün ne kadar sürdüğüne asla bağlı olmadığından emin olarak.
Bir çocuk evcil hayvan masraflarına yardım etmeli mi?
Yem ya da veteriner faturaları yerine harçlıktan ikram ya da oyuncaklara giden küçük, yaşa uygun bir katkı, çocuğa taşıyacak donanımı olmadığı gerçek bir mali endişe vermeden sahiplenmeyi gerçek hissettirebilir.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Bir evcil hayvanın günlük işleri, yenilik geçtiğinde kaymaya eğilimli türden küçük, tekrarlanan şeylerdir tam olarak, ve Pluck o örüntü için kuruldu: bir yetişkin besleme ya da gezdirmeyi bir kere görev olarak kurar, ve çocuk bunu bir ebeveynin köpeğin beslenip beslenmediğini tekrar sorması gerekmeden kendi haritasında görür. Köpeği gezdirmeyecek, ve bir veteriner ziyaretinin ne zaman gerektiğine asla karar vermeyecek, bu tamamen sizin. Yapabildiği şey, günlük, sıradan kısmı, yeni evcil hayvanın yeniliği çoktan geçtikten sonra bile, sessizce sağlam tutmak.