Çocuğunuz ev işini reddediyor mu? İşe yarayan yöntemler

“Hayır.” Sadece bu. Kollar kavuşuk, ayaklar yere sağlam basmış, gözler omzumun üstünde bir yerde. Oğlumuzdan ayakkabılarını rafa koymasını istemiştim, yüz kere yaptığı, hiç itiraz etmediği bir iş, ama o salı bütün mesele bir duvara dönüşmüştü.

Mantık denedim. Biraz daha sert bir ses tonu denedim. Gururla anlatmayacağım ama üçe kadar sayarak sanki gerçek yaşının yarısındaymış gibi davrandım. Hiçbiri ayakkabıları bir milim kımıldatmadı, sonunda bir çift spordan hak ettiğinden çok daha fazla sinirlenmiştim.

Sonunda işe yarayan şey daha iyi bir tartışma değildi. “Hayır”ın aslında ayakkabılarla ilgili olmadığını fark etmekti.

Çocuklar neden ilk başta ev işini reddeder

Düz bir ret genelde birkaç şeyden birini gösterir, ve hiçbiri “çocuğum tembel” ya da “çocuğum bilerek zorluk çıkarıyor” değildir.

Bazen bu bir kontrol mücadelesidir. Çocuklar günün çoğunu ne yapacakları, nerede olacakları, ne zaman yiyecekleri, ne zaman duracakları söylenerek geçirir. Bir ev işi isteği bir talimat daha fazlası gibi düşebilir, ve ret ellerinde kalan tek koldur.

Bazen bu bir başkaldırı kılığına girmiş bunalmadır. “Odanı topla”, küçük birinin gözünden, net bir başlangıç noktası olmayan kırk ayrı karar gibi görünebilir. Nereden başlayacağını bilmediğini kabul etmektense hayır demek çoğu zaman daha kolaydır.

Bazen bu gerçekten ev işinin kendisiyle ilgilidir. Sıkıcı, tatsız ya da fiziksel olarak zor bir görev, olmayana göre daha fazla direnç görür, ve ev işi yine de yapılması gerekse bile bu tamamen makul bir tepkidir.

Bazen de çocuk isteğe zaten sabrı azalmış, yorgun, aç ya da tamamen alakasız bir şeye üzülmüş halde gelmiştir, ve ev işi sadece o duygunun dışarı çıktığı yerde durmaktadır.

Hangisiyle karşı karşıya olduğunuzu bilmek gerçekte işe yarayanı değiştirir, ve “hayır”ın kendisine tepki vermeden önce bir saniye durup tahmin etmeye değer.

Cevap hayır olduğunda sakin kalın

Bunun en zor kısmı çocuk değil. Biziz. Düz bir ret, özellikle kaba bir tanesi, saygısızlık gibi düşer, ve saygısızlık çoğumuzun tartışmayı hemen orada kazanmak istemesine yol açar.

Tartışmayı kazanmakla ayakkabıları rafa koydurmak iki farklı hedeftir, ve ilkinin peşinden koşmak genelde ikincisine mal olur. Belli belirsiz sinirlenmiş bir ebeveyn, çocuğa ev işinden çok daha ilginç bir şey verir: ebeveyni yönetmek.

Yardımcı olan şey kısa, sıkıcı, acelesiz bir cevaptır. Ders değil, yükselen bir ses değil, sadece isteğin düz bir tekrarı, ve sonra alan bırakmak. “Ayakkabılar akşam yemeğinden önce rafa gidecek. Beş dakika sonra tekrar bakacağım.” Sonra kapıdan uzaklaşın. Boş bir koridorla tartışan bir çocuk genelde durur.

Bu boyun eğmekle aynı şey değil. Beklenti tam olduğu yerde kalıyor. Değişen şey, aradıkları kavgayı beslemeyi bırakmış olmanız.

Emir yerine gerçek seçenekler sunun

İstek tek bir emir olmaktan çıkıp aynı derecede memnun olduğunuz iki şey arasında bir seçime dönüştüğünde ret genelde küçülür.

“Ayakkabılarını rafa koy” bir emirdir. “Ayakkabılar şimdi rafa, ya da pijamalarını giydikten sonra, sen seç” bir seçimdir, ve ev işi her iki seçenekte de zaten vardır.

Bu numara sadece her iki seçenek de sizin için gerçekten sorun değilse ve gerçekten sadece iki seçenek varsa işe yarar. Bir seçenek sunulup sonra üçüncü bir tanesi için tartışan bir çocuk, seçimin gerçek olup olmadığını test ediyordur, ve o anda dördüncü bir seçenek eklemek yerine nazikçe çizgide durmaya değer.

Bu, fark etmeyecek kadar küçük bir çocuğa itaati sinsice yutturmanın bir yolu değil. Kontrolün genelde bütün mesele olduğu bir anda, küçük bir miktar kontrolün gerçek bir devriliğidir.

Düzeltmeden önce bağ kurmak

Bizim için en büyük değişim, herhangi bir şey istemeden önce daha az düzeltme, daha çok bağ kurma yapmaktı.

Ebeveynin tam, dikkati dağılmamış ilgisini beş dakika almış bir çocuk, resmini bitirirken sadece yanında oturmak kadar küçük bir şey bile olsa, bütün sabah yönetilmiş, aceleye getirilmiş ve talimat almış bir çocuğa göre bir sonraki küçük isteğe çok daha kolay uyum sağlama eğilimindedir.

Bu, ilgiyle iyi davranışı satın almak değil. Ret çoğu zaman gerçekten bağ kurma isteğinin başkaldırı kostümü giymiş halidir, ve önce gerçek isteğe cevap vermek genelde ev işi isteğinin hiç kavga çıkmadan yerine ulaşmasını sağlar.

Uzun sürmesine gerek yok. İstekten önce, çocuktan karşılığında hiçbir şey beklemeden kısa bir ilgi patlaması, retten sonraki uzun bir sohbetten daha iyi işler.

Gülünç derecede küçük başlayın

Bir ev işi savaş alanına dönüştüğünde, en hızlı çıkış yolu genelde onu sayılmayacak kadar küçük, gülünecek kadar küçük yapmaktır.

“Odanı topla” değil. Sadece “üç kitabı rafa koy.” “Okumanı yap” değil. Sadece “bir sayfa oku.” Mesele görevin boyutu değil. Sıkışmış bir çocuğa gerçekten yürüyebileceği bir kapı vermektir, çünkü küçük, tamamlanmış bir şey, büyük ve yarım bırakılmış bir şeyin yapamayacağı şekilde momentumu yeniden başlatır.

Küçük versiyon bittikten sonra, ve ancak ondan sonra, devam etmek isteyip istemediklerini sorabilirsiniz. Genelde isterler, çünkü tek engel başlamaktı. İstemezlerse, küçük şey yine de sayılmış olur, ve her günü orijinal kavganın tekrarına dönüştürmekten kaçınmış olursunuz.

“Hayır” tekrar tekrar geldiğinde

Haftalar içinde yumuşamayan bir ret örüntüsü, özellikle uyku, ruh hali ya da arkadaşlıklardaki bir değişimle birlikteyse, sıkışmış tek bir salıdan daha fazla dikkat hak eder. Bu artık bir ev işi sorunu değildir, ve hiçbir seçenek mimarisi gerçekten daha büyük bir şeyle boğuşan bir çocuğu düzeltmez. Ret sürekliyse, sadece ev işlerinde değil her istekte yaygınsa, ya da başka bir şeyin yanlış gittiğine dair belirtilerle birlikteyse çocuğunuzun doktoruyla ya da okuluyla konuşun.

Çoğu ailenin gördüğü sıradan ret için amaç anında itaat değil. Haftalar içinde bu evde isteklerin sakin, küçük ve sonuna kadar takip edildiğini bekleyen bir çocuktur, ki bu bugünkü ayakkabı tartışmasını kazanmaktan çok daha kalıcı bir sonuçtur.

Ebeveynlerin sorduğu sorular

Bir ev işini reddettiği için çocuğumu cezalandırmalı mıyım?

Ev işinin kendisine bağlı bir sonuç, ayakkabılar kalkana kadar ekran yok gibi, retin üstüne eklenen bir cezadan daha iyi işler. Ödülü esirgemenin üstüne tavrı da cezalandırmak, çocuğa bir yerine iki şey için kızgın olma fırsatı verir.

Çocuğum evet diyor ama sonra hiç yapmıyor. Bu açıkça reddetmekten daha mı iyi, daha mı kötü?

Aynı sorun, daha dostane bir yüz takmış. “Evet” deyip hareket etmeyeni “hayır” gibi ele alın: isteği tekrarlamak yerine sakin bir yeniden ifade ve tekrar bakmak için belirli bir zaman.

İnatçı bir çocuğun diğerlerinden daha fazla reddetmesi normal mi?

Evet. Ev işlerine sert direnen bir çocuk, çoğu zaman ergen olduğunda gerçekten önemli konularda da sert direnecek olan çocuktur. Bu bir mizaç, karakter kusuru değil, ve daha sert bir sese göre seçimlere ve sakin takibe daha iyi cevap verme eğilimindedir.

Harekete geçmeden önce kaç kere sormalıyım?

Bir kere, açıkça, sonra tekrar sormak yerine harekete geçin. Bunun daha geniş halini hatırlatmaların neden işe yaramaz olduğu yazımızda bulabilirsiniz, çünkü yedinci istek neredeyse her zaman ev işinin kendisinden daha fazla gerçek sorundur.

Pluck tam olarak nereye oturuyor

Pluck reddeden bir çocuğu evet dedirtmeyecek, zaten bunun için kurulmadı. Yapabildiği şey isteği bir ebeveynin ağzından çıkarıp çocuğun kendi uygulamasında baktığı bir haritaya koymak, isteyen bir ebeveyn yerine bir dost, ki bu bazı aileler için güç mücadelesini daha başlamadan sessizce ortadan kaldırıyor. Yine de işlerin ters gittiği günler için yukarıdaki sakin, küçük, bağ kurmaya dayalı yaklaşıma ihtiyaç var; hiçbir uygulama bu kısmın yerini tutmaz. Büyük, direnilen bir işi sıkışmış bir çocuğun gerçekten başlayabileceği bir şeye bölmek için çocuğu odasını temizlemeye ikna etmek yazımıza da bakın.