Bir dönemin çoğunda her akşam ödev, akşam yemeğiyle banyo arasında beliren her hangi on dakikalık boşlukta, hangi sandalye boşsa orada, çanta hâlâ kapalı olduğu fark edilmediği her seferinde, mutfak masasında oluyordu. Sonunda hep bitiyordu. Ayrıca bütün akşamı yiyordu, çünkü önceden hiçbir şeye karar verilmemişti, yani her tek gece bunu sıfırdan yeniden karar veriyorduk, genelde biri zaten yorgunken.
İşin kendisi nadiren sorundu. Sorun bir ödev gereksinimimizin olması ve bir ödev rutinimizin olmamasıydı, ve bunlar tamamen farklı şeyler. Bir gereksinim akşamın üzerinde asılı duran bir gerçektir. Bir rutin o gerçeğin yaşayacağı bir yerdir.
Ona sabit bir saat, sabit bir yer ve sabit bir başlama şekli verdiğimizde, gecelik pazarlığın çoğu basitçe gereksiz olmayı bıraktı, çocuk aniden çalışma kağıtlarına aşık olduğu için değil, artık tartışacak hiçbir şey kalmadığı için.
Bir ödev rutini iradeden neden daha önemlidir
Rastgele bir anda, rastgele bir yerde ödeve oturan bir çocuk aynı anda iki iş yapıyordur: nereden ve ne zaman başlayacağına karar vermek, ve gerçekten başlamak. İlk iş bizim için görünmezdir ama gerçekten yorucudur, ve on bir dakika bulunmayan bir kalemi aramak için oyalanmayı, gerçek kaçınma gibi görünen ve çoğu zaman küçük bir bedende sadece karar yorgunluğu olan belirli türden belirsizliği üreten şey odur.
Sabit bir rutin ilk işi tamamen kaldırır. Karar verilecek hiçbir şey yok, çünkü kimsenin tam o anda hiçbir şeye ihtiyacı olmadığı bir günde sakince bir kere karar verildi. Kalan sadece ikinci iş, başlamaktır, ki bu bazen hâlâ zordur, ama iki yerine tek bir iştir.
Saati saate değil çocuğa uydurun
Belirgin cevap, okuldan hemen sonra, bazı çocuklar için işe yarar ve diğerleri için bir felakettir. Bütün gün konsantre olmuş bir çocuk, konsantrasyona benzeyen bir şey ikinci kez mevcut olmadan önce genelde gerçek bir aralığa ihtiyaç duyar, yemek yiyip yeniden bir insan olmak için yirmi dakika.
Tahmin etmek yerine bir hafta izleyin. İş otobüsten indikten hemen sonra mı yoksa uygun bir aradan sonra mı daha iyi gidiyor? Erken akşam bu belirli çocuk için bir duvar mı, yoksa hafta sonu sabah dokuz herhangi bir hafta içi diliminden gerçekten daha sakin mi? Doğru saat, bu çocuğun güvenilir şekilde karşılayabildiği saattir, kağıt üzerinde en erdemli görünen değil.
Bulduğunuzda, bir piyano dersini korur gibi koruyun. Sonsuza dek katı bir şekilde değil, ama çocuğun bedeninin onu beklemeye başlaması için yeterince tutarlı, çoğu gece kabaca aynı saatte akşam yemeğini beklediği gibi.
Bir yer seçin ve sıkıcı tutun
Yer insanların düşündüğünden daha az, ve insanların kabul ettiğinden daha fazla önemlidir. Önemli olan çoğu gün aynı yer olması, ihtiyaç duyulan şeyin zaten orada olması, kalemler, bir cetvel, bir şarj cihazı, böylece rutin her akşam “makası nereye koyduk”tan yeniden başlamasın, ve gerçekten oturmak için sıkıcı olması. Bir televizyona bakan, bahçeye açılan bir pencereye ya da bir kardeşin oyununa bakan bir yer, masa ne kadar iyi olursa olsun bir ödev yeri değildir.
Daha küçük bir çocuk genelde bir yetişkinin yakınlarda kendi işini yaptığı ortak bir masada daha iyi yapar, tıpkı odaklanmakta daha zor zaman geçiren bir çocuğun genelde daha iyi yapması gibi aynı nedenle: birinin yanında çalışmak, sessizce bile olsa, yalnız kaldığı anda dağılan dikkati sabitler. Daha büyük bir çocuk genelde kapanan bir kapı ister. İkisi de sorun değil. Sorun olan her akşam farklı bir yerdir, çünkü hareketli bir hedef rutinin kaldırması gereken bir karar ekler.
Bir başlama ritüeli verin
Ödevin en zor üç dakikası ilk üç dakikadır, ve küçük bir ritüel onları pazarlık edilen değil otomatik hale getirir. Bizimki şöyle oldu: çanta masaya, her şey dışarı, bu akşam ne yapılması gerektiğine dair bir yapışkan nota tek bir satır, çocuğun kendi eliyle. Hiç akıllıca bir şey yok, ama her zaman aynı üç hareket, ve üçüncü harekete gelindiğinde çocuk zaten, pek fark etmeden, yapıp yapmayacağına karar vermek yerine işi yapıyor.
Yardımsız neredeyse hiçbir şeye başlamakta zorlanan bir çocuk için, ev işleriyle yardımcı olan aynı fikir burada da uygulanır: “ödevini yap”ı mümkün olan en küçük ilk eyleme bölün, ve o eylemi her gün aynı yapın, böylece hiç düşünmeye gerek kalmasın.
Sadece durma izni değil gerçek molalar kurun
Çoğu çocuk tek parça bir ödev bölümü boyunca oturamaz, ve öyle yapmaları gerektiğini varsaymak çoğunlukla çalışmak yerine bakakalmayı üretir. Kısa, süreli bir mola, beş ya da on dakika, ayağa kalk, su iç, pencereden dışarı bak, gerçekten hiç mola olmamasından ya da akşamı sessizce yutan açık uçlu bir “biraz dinlen”den daha iyi işler.
Zamanlayıcı kulağa geldiğinden daha önemlidir. Saatte bir sayı olarak “beş dakika”, bir çocuğun izleyebileceği bir gerçektir. “Küçük bir mola” başlamayı bekleyen bir pazarlıktır.
Ebeveynin gerçek işi
Bu benim için öğrenmesi en zor kısımdı, çünkü daha az yapmak gibi görünüyor, ve daha az yapmak ihmal etmek gibi hissettiriyordu. İş her satırı kontrol ederek işin üstünde oturmak değil. Gerçek bir soruyu cevaplayacak kadar yakında olmak, aynı problemin on beş sessiz dakika aldığını fark etmek, ve aksi halde işi yalnız bırakmak.
Her cevabın üstünde uçan bir ebeveyn, çocuğa sayılmadan önce başka birinin düşüncesini kontrol ettiğini öğretir, ki bu ödevin inşa etmesi gereken şeyin tersidir. Sadece doğru bir cevabı değil, oturmayı ve başlamayı övün, çünkü zor gecelerde asıl beceri budur, ve her toplamı doğru yapmak gibi bir şekilde tamamen çocuğun kontrolündedir.
Yine de dağıldığında
Rutinden bağımsız olarak bazı akşamlar iyi gitmeyecek, çünkü çocuk yorgun, ya da iş gerçekten çok zor, ya da o gün okulda olan bir şey herhangi bir matematik çalışma kağıdından daha büyüktü. Buna dayanan bir rutin, içinde biraz esneklik olan bir rutindir: kötü bir gece için kısa bir versiyon, tek bir zor akşamı bütün sistem hakkında bir kavgaya dönüştüren bir hep ya da hiç kuralı yerine.
Ödev ara sıra değil aylarca çoğu gece bir kavgaysa, bunu okulla, ya da konsantrasyonun kendisi asıl engel gibi görünüyorsa evde denediğiniz her şeyin yanında çocuğunuzun doktoruyla konuşmaya değer.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Küçük bir çocuk için bir ödev rutini ne kadar sürmeli?
Verimli hissettirenden daha kısa. Uygun bir molayla ilk on ile on beş dakikalık bölüm, genelde kesintisiz otuz dakikadan daha üretkendir, çünkü kesintisiz bir bölümün son on dakikası küçük bir çocuk için zaten nadiren çok şey yapar.
Bütün süre boyunca çocuğumla oturmalı mıyım?
Yakında olmak genelde yardımcı olur, özellikle daha küçük bir çocuk ya da başlamayı zor bulan biri için, ama her satırın üstünde oturmak genelde ters teper. Kontrol etmek yerine mevcut ve yakında olmayı hedefleyin, ve rutin yerleştikçe daha da geri çekilin.
Ya çocuğum her tek gece başlamayı reddederse?
Çocuktan önce rutine bakın. Gerçek yorgunlukla çatışan sabit bir saat, başlangıç ritüeli olmaması, ya da başka çok şeyin olduğu bir yer, neredeyse her çocukta ret üretir. Rutin sağlamsa ve ret devam ediyorsa, bu daha sert bir kural yerine tam olarak neyin zor hissettirdiği hakkında daha sakin bir konuşmaya değer.
Ekranlar ödevden sonraki ödülün bir parçası olmalı mı?
Olabilirler, sıra her gece pazarlık edilmek yerine açık ve tutarlı olduğu sürece. Belirli ödülden daha önemli olan, çocuğun sormadan işin bittiği anda tam olarak ne olacağını bilmesidir.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Ödevin kendisi Pluck’ın takip ettiğinin dışında durur, ama etrafındaki şekil öyle olmak zorunda değil. Bir yetişkin günlük rutini, otur, çantayı boşalt, işe başla, kendi görev olarak çocuğun haritasına kurabilir, böylece ritüelin sadece bir ebeveynin hafızası olmayan bir yaşayacağı yer olur. Pluck’ın yapamadığı şey işin kendisi, ya da zor bir matematik problemi boyunca bir çocuğun yanında oturmak. O kısım hâlâ tamamen sizin.