Küçüğümüz, iki buçuk yaşındayken, bir keresinde dört kaşığı “yardım ederek” kaldırmak için on bir dakika harcadı. Her birini tek tek bulaşık makinesinden çekmeceye yürüttü, bütün yolculuğu anlata anlata, ben bir kolumun altında çamaşırla orada dururken, bütün çekmeceyi kendim bir dakikadan kısa sürede yapabileceğimin acı bir şekilde farkındaydım.
Devralmadım. Kısa versiyonunu istiyorsanız, bu yazının neredeyse tamamı bu: küçük çocuklarda ev işleri aslında ev işiyle ilgili değildir. Küçük bir insanın kendisinden daha büyük bir şeye ait olduğunu keşfetmesiyle ilgilidir, ve bu keşif yetişkin hızında değil küçük çocuk hızında ilerler, ve aceleye getirilirse anlamını kaybeder.
Bir küçük çocuğun ev işleri aslında ne içindir
İki ya da üç yaşında, bir çocuğun yaptığı hiçbir şey iş yükünüzü anlamlı şekilde hafifletmez. Her görev “yardım ettiklerinde”, çoğu zaman büyük bir farkla, tek başınıza yapacağınızdan daha uzun sürer. Bunu zaman kazanmak için yapıyorsanız, hemen durun, sadece nedenini anlayamayacak kadar küçük biriyle hüsrana uğrarsınız.
Asıl mesele daha küçük ve garip bir şekilde aynı anda daha büyüktür. Tabağını tezgaha taşıyan bir küçük çocuk, beceriksizce bile olsa, aynı anda üç şey öğrenir: bunun da kendi evi olduğunu, ellerinin gerçek şeyler yapabildiğini, sadece oyuncak şeyler değil, ve faydalı olmanın iyi hissettirdiğini. Bunların hiçbirinin ona söylenmesine gerek yok. Yapmayla, tekrarlanarak, kendi hızında gelir.
Bu yaş aynı zamanda katkı alışkanlığının en kolay başlangıcını yaptığı yaştır, çünkü iki yaşındaki bir çocuğun henüz ev işlerinin sıkıcı ya da adaletsiz olduğu fikri yoktur. O fikir daha sonra, genelde altı yedi yaşında, bir çocuk arkadaşlarıyla karşılaştırma yaptığında gelir. Ondan önce, bir küçük çocuğa bir görev ve bir oyun aynı görünür, ki erken başlamanın bütün avantajı da budur.
2 ve 3 yaşındakiler gerçekte neye yardım edebilir
Listeyi kısa, işleri gerçekten erişim mesafesinde tutun. Bir küçük çocuk çok adımlı bir talimatı tutamaz, yani birden fazla eylem içeren her şeyin bölünmesi ya da sizinle birlikte yapılması gerekir.
Oyuncakları bir kutuya koymak. Var olan en güvenilir küçük çocuk ev işi. Bir kutu, yapabiliyorsanız bir kategori, her yere değil bloklar blok kutusuna. Başarı neredeyse garanti, ki bu yaşta muazzam önemli.
Kırılmaz bir şeyi taşımak. Lavaboya plastik bir bardak, kapıya hafif bir çanta, kendi ayakkabılarını paspasa. Taşımanın kendisi mesele, teslimatın hızı ya da düzgünlüğü değil.
Kirli kıyafetleri bir sepete koymak. Gerçekten iki yaşındaki bir çocuğun yeteneği dahilinde, ve özellikle küçük çocuklara hitap eden bir şekilde tatmin edici, sepete düşme hissiyle ilgili bir şey.
Alçak bir yüzeyi nemli bir bezle silmek. Kendi küçük masası, alçak bir dolabın önü. Sonrasında herhangi bir yetişkin anlamında temiz olmayacak. Sorun değil. Hareket bütün alıştırma.
Küçük bir kapta az miktarda suyla bir bitkiyi sulamak. Bu yaş grubunda muazzam derecede popüler, hiç tam olarak anlayamadığım ve sorgulamayı bıraktığım nedenlerle.
Önceden ölçtüğünüz bir kaptan bir evcil hayvanı “beslemeye” yardım etmek. Her zaman gözetim altında, ama dökmenin kendisi üç yaşındaki bir çocuğun ellerinin tam olarak sınırları içinde.
Bir yorganı kabaca yerine çekmek. Gerçek bir anlamda yatak yapmak değil. Kumaşı yastığa doğru çekmek tamamen sayılır.
Bunu oyun gibi hissettirmenin yolu, çünkü bir küçük çocuk için zaten öyle
Bu yaşta numara öğretmekten çok küçük çocukların bunu zaten eğlenceli bulduğu gerçeğini yanlışlıkla bozmamaktan geçer. Birkaç şey yardımcı olur, birkaçı ise güvenilir şekilde öldürür.
Talimat vermek yerine anlatın. “Bloklar eve gidiyor”, “blokları kaldır”dan daha iyi düşer, kısmen görevi bir emir yerine küçük bir hikayeye dönüştürdüğü için, kısmen de düzeltmeyi sesinizden çıkardığı için.
Üstünde değil, yanında yapın. Bir yetişkinin aynı anda aynı işi yaptığı yanında çalışan bir küçük çocuk, gözetim altında çalışandan çok daha uzun devam eder. Siz bir bez katlarsınız, onlar bir bez katlar. Paralellik talimattan daha önemli.
İşin, siz yapacağınızdan küçük olmasına izin verin. Bütün raf değil, rafa geri bir kitap. Bir işi bitiren bir küçük çocuk bitişi hisseder, ki bu yaşta ödülün çoğu budur, o yüzden onlara gerçekten bitirebilecekleri kadar küçük bir iş verin.
Onların önünde asla yeniden yapmayın. Dört blok belli belirsiz doğru yöne gittiyse ve ikisi garip bir yerde bittiyse, olduğu gibi bırakın, ya da bakmadıklarında daha sonra düzeltin. Onlar izlerken yeniden yapmak, anında ve sözsüzce, çabalarının sayılmadığını öğretir.
Sonucu değil yapmayı övün. “Onu bütün yolu tek başına taşıdın”, “aferin”den daha iyi düşer, çünkü genel bir yargı vermek yerine gerçekten yaptıkları şeyi adlandırır.
Gerçekçi olarak ne beklemeli
Kendiniz yapmaktan daha uzun süreceğini bekleyin. Her seferinde, en az bir iki yıl daha. Ebeveynleri en çok bu kısım şaşırtır, karmaşık olduğu için değil, akşam yemeği, okul yolu, yatma saati gibi gerçek bir son tarihin inşa ettiği her içgüdüye karşı çalışan bir tür sabır gerektirdiği için.
Tutarsızlık bekleyin. Bir hafta boyunca her akşam mutlulukla tabağını taşıyan bir küçük çocuk, sekizinci gün izlenebilir hiçbir nedeni olmadan aniden reddedebilir. Bu bir gerileme değil ve savaşmaya değer bir kavga değil. Ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi tekrar teklif edin, çünkü onlar için, aşağı yukarı, gerçekten hiçbir şey olmadı.
Yardımın bazen çözdüğünden daha fazla dağınıklık yarattığını bekleyin, zeminde su, kanepenin altında bloğun yarısı. Bunu bir dökülmüş bardak için bütçe yapar gibi zihinsel olarak önceden bütçeleyin, anında düzeltilmesi gereken bir başarısızlık olarak ele almak yerine.
Minnettarlık, zamanında bitirme ya da temiz bir sonuç beklemeyin. Bir şeyler yapabildiğini keşfeden küçük bir çocuk bekleyin, ki bu düzenli bir raftan çok daha değerlidir, ve biraz daha büyük bir çocuğun üstlenebileceği daha geniş iş yelpazesinin zeminini atar. Sonrasında gelenlere ve ne kadar hızlı genişlediğine yaşa göre ev işleri yazımızda bakıyoruz.
Nazikçe küçük bir rutine dönüştürmek
Üç yaşına gelindiğinde, birçok küçük çocuk tek seferlik görevler yerine çok kısa, sabit küçük bir sırayı yönetebilir, özellikle zaten her gün tekrarlayan bir ana bağlıysa. Kahvaltıdan sonra, tabak tezgaha. Yatmadan önce, bir oyuncak kutusuna geri. İki adım genelde tavan. Üç iddialı. Bu aynı zamanda basit bir resimli çizelgenin yardım etmeye başladığı yaştır, üç yaşındaki bir çocuk onu okuduğu için değil, tanıdığı için, ve sadece tanımak bile rutine gelmekte olduğunu görebilecekleri bir şekil verir. Birini düzgünce kurmayı üçüncü haftayı atlatan bir ev işi çizelgesi yazımızda ele alıyoruz.
Bu yaşta ödüle doğru çekilmeye direnmeye de değer. Bir küçük çocuğun bir bardağı taşımaktan zevk almak için çıkartmaya ihtiyacı yok. Övgü, ve bir “büyük insan” işi yapmasına izin verilmesinin basit gerçeği, şimdilik bütün işi tek başına taşır. Ödüllerin yeri biraz daha sonra gelir, ve o zamanlamayı çocuklar neden ev işi yapmalı yazımızda ele alıyoruz.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
2 yaşındaki bir çocuk gerçekte hangi ev işlerini yapabilir?
Bir kutuya bir iki oyuncak koymak, kırılmaz bir şeyi kısa bir mesafe taşımak, kirli kıyafetleri bir sepete bırakmak. Tek bir eylemle sınırlı tutun. Birden fazla adımı olan her şey yanlarında bir yetişkine ihtiyaç duyar.
Ne kadar yavaş olduğu düşünülürse, bu yaşta ev işleriyle uğraşmaya değer mi?
Evet, ama göründüğü gerekçeyle değil. Bu yaştaki değer alışkanlık ve ait olma hissidir, gerçek yardım değil. Şimdi başlayan bir küçük çocuk, katkıda bulunmayı daha sonra bir kavga yerine normal bulur, ki bu bugün kazanılan ya da kaybedilen herhangi bir dakikadan daha önemlidir.
Küçük çocuğum bazı günler yardım etmeyi reddediyor. Bu normal mi?
Tamamen. Küçük çocuklar neredeyse her şeyde tutarsızdır, ev işleri de istisna değil. Görevi ertesi gün yorum yapmadan tekrar teklif edin. Bu yaşta bir ret nadiren ev işinin kendisiyle ilgilidir ve neredeyse hiçbir zaman bir kavgaya değmez.
Bir küçük çocuk yardım ettiği için ödül almalı mı?
Bu yaşta pek gerekli değil. Yapmak için övgü ve dahil edilmenin basit gerçeği, bir çocuğun belirli bir şeyi kazanma fikrini anladığı biraz sonrasında daha yararlı hale gelen bir çıkartma ya da ikramdan genelde daha iyi işler.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Pluck kendi başına bir telefon kullanabilecek kadar büyük çocuklar için kuruldu, kabaca altı yaşından itibaren, yani çekmeceye bir kaşık taşıyan iki ya da üç yaşındaki biri için doğrudan pek işe yaramaz. Yardımcı olduğu şey hemen sonraki yıllar, bir ailenin küçük çocuğun yardım etme alışkanlığı zaten olduğunda ve bunun büyüyeceği bir yer istediğinde: gerçek görevler, henüz okumaya yeni başlayan bir çocuk için resim önderliğinde bir harita, ve işin bittiğini fark eden bir dost. Küçük çocukluk yılları hiçbir uygulamanın kısaltamayacağı kısım. Aynı zamanda, dürüst olmak gerekirse, en çok önem taşıyan kısım da bu.