Pazartesi sabahı, bende değil bir arkadaşımda geçti, ama hikâyenin tamamını kahve içerken dinledim. Oğlu babasının evinden okuma dosyası olmadan, arabada çoktan yediği bir kumanya kutusuyla ve ödevin “annenin işi” olduğuna dair yerleşmiş bir kanaatle geldi. Aslında kimse yanlış bir şey yapmamıştı. İki makul yetişkin, iki makul ev yürütürken, ikisinde de “okula hazır olmak” ne demek diye hiç oturup konuşmamıştı.
Bu boşluk bir ortak ebeveynlik başarısızlığı değil. Kimse haritayı çizmediğinde varsayılan olarak olan şey bu. Çözüm, gelmeyecek ve gelmesi de gerekmeyen, iki hane arasında kusursuz bir anlaşma değildir. Çocuğun yaşadığı her yerde aynı olması gereken birkaç şeyi seçmek ve gerisinin kimsenin ihanet saymadığı bir şekilde farklı kalmasına izin vermektir.
Neyin aynı olması, neyin olmaması gerekir
Çocuklar, belirli şeyler ayaklarının altından kaymadığı sürece iki farklı evle şaşırtıcı derecede iyi başa çıkar. Yatma saatinin dakikasına kadar aynı olması gerekmez, ama çocuk her evde uykunun aşağı yukarı ne zaman başladığını bilmeli ve hiçbir ebeveyn, ara sıra bir istisna yerine bir kural olarak “geç yatmana izin veren eğlenceli olan” olmamalı.
Güvenlik kuralları adresle değil çocukla birlikte seyahat eder: emniyet kemerleri, ekran denetimi, okuldan onu kimin alabileceği, bir şeyden endişelendiğinde ne yapılacağı. Bunlar evler arasında pazarlığa açık değildir, çünkü bir çocuktan kafasında iki farklı güvenlik sistemi yürütmesi beklenemez.
Gerçekten farklılaşabilecek şeyler: yatak odası düzeni, tatlı kuralının ne kadar sıkı olduğu, hangi ev işlerinin var olduğu ve nasıl adlandırıldığı, hangi çizgi filmlere izin verildiği. Bir çocuk, güvenlik ya da temel yapıyla ilgili olmayan neredeyse her şey için “babamda böyle yapıyoruz, annemde şöyle yapıyoruz” diyebilir. Kaldıramayacağı şey, o hafta hangi ebeveyn sinirliyse ona göre değişen bir kuraldır.
Çocuk bir postacı değildir
İki haneli bir rutindeki en zararlı tek alışkanlık, çocuğu yetişkinler arasında bilgi taşımak için kullanmaktır. “Annene formu cuma gününe kadar geri istediğimi söyle.” “Babana geziyi ödeyip ödemeyeceğini sor.” Verimli hissettirir. Ama bedelsiz değildir.
İki ebeveyn arasında mesaj taşıyan bir çocuk yardımcı olmuyor, bir yetişkin ilişkisinin ortasına yerleştiriliyordur ve kimse yüksek sesle söylemese bile bunu genellikle bilir. Aylar içinde bu, çocuğa yetişkinlere güvenmek yerine onları yönetmeyi öğretir, ki bu bir rutinin ona vermesi gereken şeyin tam tersidir.
Pratik çözüm bilerek sıradandır: paylaşılan bir not, yetişkinler arasında bir mesaj dizisi, bir takvim uygulaması, lojistiği doğrudan büyükler arasında taşıyan herhangi bir şey. Şu anda ikiniz medeni bir yazışma bile yapamıyorsanız, bunu ayrıca çözmeye değer, çünkü çocuk bedelini ne olursa olsun ödüyor. Bir ebeveyni söylenmekten kurtaran hatırlatmayı bir sesten çıkarıp paylaşılan bir sisteme koyma içgüdüsü, tek bir çatı altında işlediği kadar iki hane arasında da işler.
Ortak temelleri bir kez, yazıyla kurun
Sorunsuz yürüyen haneler genellikle her teslimde yeniden tartışmak yerine kısa, sade bir anlaşmayı bir kez yazanlardır. Yasal bir belge olması gerekmez. Her ebeveynin elinde tuttuğu, şunları kapsayan bir sayfa:
- Yatma saati aralığı ve öncesinde ne olduğu (banyo, ekranların kapanması, kitap)
- Sabah rutini: neyin toplanmasından kimin sorumlu olduğu
- Ödev: ne zaman yapıldığı, kimin kontrol ettiği, “bitti”nin nasıl göründüğü
- Temel ekran süresi kuralları: bir okul gecesinde ve hafta sonunda neye izin verildiği
- Para ve ev işleri: harçlık olup olmadığı ve evler arasında taşınıp taşınmadığı ya da ayrı kaldığı
Kimsenin her ayrıntıda anlaşması gerekmez. Çocuğun aksi halde iki kez kendi başına çözmek zorunda kalacağı birkaç şeyde anlaşmaları gerekir. Bu aslında aynı planda buluşan iki yetişkin meselesinin, tek bir çatı altında önemli olan aynı disiplinin, iki hane genelinde uygulanmasıdır.
Teslimler nerede bozulur
Geçişin kendisi, herhangi bir evden çok daha kırılgan bir noktadır, herhangi bir iki haneli rutinin en hassas parçasıdır. Yorgun gelen, bitmemiş ödevle gelen ya da okuma dosyası olmadan gelen bir çocuk genellikle hiçbir şeyde başarısız olmamıştır. Teslimde bir boşluk vardı.
Kapıda kısa bir kontrol listesi, olması gerekenden çok daha fazla işe yarar: çanta, dosya, ekipman, çocuğun önümüzdeki birkaç gün için ihtiyaç duyduğu her şey. Her iki evde de yedek bir diş fırçası, yedek bir şarj cihazı ve yedek bir pijama takımı bulundurun, böylece unutulan bir eşya bir tartışma sebebi değil sadece bir sıkıntı olur.
Teslimin kendisini kısa ve sakin tutmaya çalışın. Bir çocuk kapıdaki gerginliği her iki yetişkinin sandığından daha hızlı okur ve iki dakikalık gergin bir alışveriş, ardından gelen akşamın tamamını, her iki evde de renklendirir.
İki ev anlaşamadığında
Er ya da geç, tatlıdan daha önemli bir şeyde anlaşamayacaklar. Bu olduğunda, anlaşmazlığı yaşamak için en kötü yer çocuğun önü, ikinci en kötü yer ise çocuğun üzerindendir.
Bir çocuğun annesiyle babasının bir şeyi farklı gördüğünü bilmesi sorun değildir. Bir taraf seçmesi, bir hüküm vermesi ya da bir ebeveynin diğeri hakkında ne söylediğini geri iletmesi istenmesi sorunludur. Bir kural evler arasında gerçekten uzlaştırılamıyorsa, bunu suçlamadan açıkça söyleyin: “Burada yatma saati farklı, şimdilik durum bu” cümlesi, diğer evin neden yanlış olduğunu açıklamaktan daha iyi kapatır konuyu.
Birkaç tutarlı çıpası olan iki düzenli, sakin ev arasında gidip gelen bir çocuk, genellikle biri çok sıkı biri çok gevşek olan ve sürekli hangisinin haklı olduğunu tartışan iki ev arasında gidip gelen bir çocuktan daha iyi durumdadır.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Her iki hane de aynı ev işi tablosunu ya da uygulamayı mı kullanmalı?
Yardımcı olur ama şart değildir. Daha önemli olan, çocuğun her evde kendisinden ne beklendiğini bilmesi ve o hafta hangi ebeveynle olduğuna göre beklentilerin çılgınca değişmemesidir. Her iki hane de aynı listeyi görebiliyorsa, paylaşılan bir not bile olsa, bu çocuğun iki kez açıklamak zorunda kaldığı bir şeyi ortadan kaldırır.
Diğer ebeveyn anlaşmaya uymazsa ne yapmalı?
Kendi evinizde kontrol edebileceğinize odaklanın: orada istikrarlı bir rutin, diğer ev tutarsız olsa bile çocuğa güvenilir bir çıpa verir. Güvenlik ya da esenlikle ilgili tekrarlayan ciddi sorunları çocuğun üzerinden tartışmak yerine arabuluculuk yoluyla ya da gerekirse hukuki danışmanlıkla ele almaya değer.
Harçlık ve ev işlerini iki ev arasında nasıl yürütürüz?
Harçlığın çocukla birlikte gezen tek bir kap mı, yoksa iki ayrı düzenleme mi olacağına bir kez karar verin ve bunu çocuğa açıkça söyleyin ki tahmin yürütmesin. Hangisini seçerseniz seçin, her teslimde yeniden çözmek yerine tutarlı kalın.
Her evde farklı kurallar olması çocuk için kötü müdür?
Kendi içinde değil. Çocuklar farklı yerlerde farklı kurallara sürekli uyum sağlar: okulda, büyükanne büyükbabada, bir arkadaşın evinde. Sorun yaratan şey, kuralın kendi içinde haftadan haftaya tutarsız olması ya da gerçek bir sınır yerine ebeveynler arasında bir silah olarak kullanılmasıdır.
Pluck bunun neresinde
Pluck özellikle ortak ebeveynlik için kurulmadı, ama şekli iki eve uygun: bir çocuğun görevleri, altınları ve ödül rafı bir evle değil çocukla yaşar, böylece hangi kapıdan girerse girsin aynı harita ve aynı dost çocuğun telefonunda orada durur, ve her iki ebeveyn de aynı ailede olabilir, böylece gönderilen bir işi ikisinden biri onaylayabilir. Yatma saati anlaşmazlığını çözmez ve iki yetişkin arasında mesaj taşımaz. Yapabildiği şey, çocuğa “bugün ne yapmam gerekiyor” için adres değiştiğinde değişmeyen, istikrarlı ve tanıdık tek bir yer vermektir.