“Neden o sadece kediyi besliyor, bense çöpü VE geri dönüşümü VE bulaşık makinesini yapmak zorundayım.” En büyüğüm saymıştı. Ayrıca, dikkat çekici bir şekilde, kediyi beslemenin ne kadar sürdüğünü iki bidonu kaldırıma yuvarlamakla karşılaştırmamıştı, çünkü dokuz yaşında, her maddenin içinde gerçekte ne olursa olsun, üç şeylik bir liste bir şeylik bir listeden daha fazla gibi kulağa gelir.
Bunu eskiden matematikle cevaplardım. Dakikaları, çabayı, zorluğu açıklar, hiçbirinin ulaşmadığını izlerdim, çünkü şikayet aslında hiçbir zaman dakikalarla ilgili değildi. Adaletle ilgiliydi, ve dokuz yaşındaki biri için adalet aynılık demektir, nokta, en azından sabırla ve sık sık bunların aynı şey olmadığını açıklayana kadar.
Kardeşler için ev işleri neredeyse her zaman aynı yerde ters gider: bir aile listeyi eşit yapmaya çalışır, farklı yaşlar ve farklı çocuklar arasında eşit imkansız olduğu için vazgeçer, ve hiç sistem olmayan bir yere varır, sadece en az söylenenlerin en çok iş yaptığı bir yere.
Adil eşit değildir, ve çocuklar bunu öğrenebilir
Dürüst başlangıç noktası, beş yaşındaki biriyle on bir yaşındaki birinin aynı işi yapamayacağı, yani aynı ev işi listesinin hiçbir zaman gerçekten adil olmadığı, sadece kağıt üzerinde adil göründüğü. Çocukların, biraz tekrarla, kabul edebileceği şey, her birinin gerçekten yapabileceğine uydurulmuş, varsayılmak yerine açıkça açıklanmış bir listedir.
Bir defadan fazla yüksek sesle söyleyin: “senin üç şeyin var çünkü hızlılar, onun bir tane var çünkü büyük bir tane” bir çocuğun tutunabileceği bir cümledir. Bölünmenin neden öyle göründüğü konusundaki sessizlik “neden ben”i üretir, çünkü tahmin etmeye bırakılan bir çocuk genelde kayırma tahmin eder.
Kafa sayısına değil yaşa ve kapasiteye göre bölün
İçgüdü, ev işi listesini çocuk sayısına bölmektir, ki bu her çocuğun gerçekte neyi iyi yapabileceğini görmezden gelen tuhaf derecede eşit görünen yığınlar üretir. Daha iyi bir bölüm işlerin kendisinden başlar: hangilerini sadece büyük olan güvenle ya da güvenilir şekilde yapabilir, hangilerine küçük olan gerçekten heyecanlı, ve hangileri kimsenin sonsuza kadar istemediği için gerçekten dönmesi gerekenler.
Genelde işe yarayan kaba bir şekil: her çocuğun tamamen kendisine ait, yaşında yapabileceğine bağlı bir iki işi vardır, artı kimsenin istemediği, kimin ilk şikayet ettiğine göre değil sabit bir programa göre dönen ortak bir iş havuzu. Yaş çizelgesi, kimin ne alacağı konusunda tartışmaya başlamadan önce, her çocuğun gerçekte neyi taşıyabileceği için makul bir başlangıç noktasıdır.
Rotasyonun gerçekten dönmesini sağlayın
Rotasyon sıradan ailelerde sürekli başarısız olur, fikir yanlış olduğu için değil, kimin sırası olduğunu kimse yazmadığı için, yani varsayılan olarak hafızaya döner, ve hafıza varsayılan olarak en son konuşana döner. Rotasyonu görünür bir yere koyun, bir çizelge, bir tekerlek, ortak bir liste, böylece “sıra kimde” kimsenin tartışmasına gerek olmayan bir cevaba sahip olur.
Herkesin sevdiği işleri değil, kimsenin sevmediği işleri döndürün. Bir çocuk evcil hayvana bayılıyor, diğeri hiç umursamıyorsa evcil hayvanın akşam yemeğini döndürmeye gerek yok, bu adaletsizlik değil, bir çocuğun doğru bir şekilde gerçekten istediği işi almasıdır. Çöpü, elektrikli süpürgeyi, herkesin listesinin dibinde ne varsa döndürün, böylece o iş kalıcı olarak tartışmadan en az kaçabilene ait olmaz.
Listeyi kurmalarına yardım etmelerine izin verin
Çocuklar bir sisteme, ondan bir payları olduğunda, küçük bile olsa, çok daha kolay katlanır. Haftanın işlerinin yukarıdan atanmak yerine adlandırılıp seçildiği kısa bir aile toplantısı, “ailem bana en kötüsünü verdi”yi “bunu ben seçtim”e dönüştürür, ki iş tam olarak aynı olsa bile bir çocuk için tamamen farklı bir cümledir.
Bu çocukların evi yönettiği anlamına gelmiyor. Yetişkinin sınırları belirlediği, bu işlerin yapılması gerektiği, bunların kabaca yaşlarınıza uyduğu, ve çocukların o çerçeve içinde gerçek söz sahibi olduğu anlamına gelir. İki seçenek arasında bir seçim hâlâ bir seçimdir, ve “neden ben”in çoğunu daha başlamadan ortadan kaldırır.
Yaşlar çok farklı olduğunda
Kardeşler arasında beş altı yıllık bir fark, tamamen eşit bir bölünmeyi apaçık saçma yapar, ve çoğu aile makul bir şekilde denemekten vazgeçer. Hâlâ önemli olan, küçüğün gerçek bir şeye sahip olması, kimse dışlanmış hissetmesin diye sadece uydurulmuş sembolik bir işe değil, ve büyüğün daha büyük yükünün, “sen daha büyüksün, sadece daha çok yaparsın” hiç yüksek sesle söylenmeden sessizce varsayılmak yerine daha büyük olarak adlandırılmasıdır, ki bu bir ergene büyümesi için cezalandırılmak gibi okunur.
Boşluk genişledikçe yararlı bir hamle, büyük çocuğa daha uzun bir küçük görev listesi yerine bütün bir alanın sahipliğini vermektir, baştan sona kendi çamaşırı gibi, zaten kendisine adaletsiz görünen bir listeye eklenmiş üç ekstra ev işi yerine.
Günlük “neden ben”i durdurmak
Çoğu “neden ben” şikayeti aslında ev işiyle ilgili değildir. Bir çocuğun sistemin hâlâ adil uygulanıp uygulanmadığını yüksek sesle kontrol etmesidir, çünkü dokuz yaşındaki biri tam olarak bir denetim talep edemez. Onu azaltmanın en hızlı yolu her seferinde belirli vakayı tartışmak değil, o anın ruh haline değil sisteme işaret eden hazır bir cevaba sahip olmaktır: “salı günü, yani listede senin sıran, geçen salı kardeşinin olduğu gibi.”
Görünür, değişmeyen bir yapı bu işin çoğunu kendi başına yapar. Tartışmayı yeniden açan şey, en son kim en yüksek sesle şikayet ettiğine göre değişen bir sistemdir, çünkü bu gerçekten adaletsizdir, ve çocuklar bunu yetişkinlerin beklediğinden daha hızlı fark eder.
Bir kardeş sürekli daha az yaptığında
Bazen şikayet doğrudur. Bir çocuk gerçekten kaçınır, unutur, ya da biri sessizce onun yerine yapana kadar bir işi uzatır. Bu diğer kardeşe sabır hakkında ders vererek çözülmez. Kendi çözümüne ihtiyaç duyar, genelde daha küçük adımlar, daha net bir bitiş çizgisi, ya da o belirli çocuğun rutinine daha yakın bir göz, kardeş karşılaştırmasından tamamen ayrı, çünkü “ablan gibi ol” kızgınlık öğretir, sorumluluk değil.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Kardeşler için ev işleri aynı miktarda ödemeli mi?
Mutlaka değil. Ödülü çocuğa değil işe uydurmak çoğu tartışmayı önler: daha büyük ya da daha az hoş bir iş makul olarak daha fazlasını taşıyabilir, gerekçe varsayılmak yerine açıklandığı sürece, tıpkı ev işlerinin kendisinin yaşa ve çabaya uydurulması gibi.
Kardeşler arasındaki sürekli karşılaştırmayı nasıl durdururum?
Diğerinin listesi yerine her çocuğun kendi listesi hakkında konuşun. “Senin listen, senin işlerin” tutarlı bir şekilde söylenmesi, çocuklar arasında çaba ya da hız karşılaştırmadan, bölünmenin adaletini her seferinde açıklamaktan genelde daha hızlı sakinleştirir.
En büyük her zaman daha fazla ev işi mi almalı?
Genelde kesin olarak daha fazla ev işinden çok daha fazla yeterlilik, ve bunu açıkça adlandırmak yardımcı olur, böylece büyük olmak için sessiz bir ceza gibi okunmaz. Büyük bir sahiplenme alanı üstlenen büyük bir çocuk, genelde daha uzun bir küçük ekstra görev listesinden daha iyi düşer.
Ya çocuklarım adalet hakkında tartışmayı bir türlü bırakmıyorsa?
Onları rotasyonun kendisini kurmaya dahil edin, kısa bile olsa. Tartışmanın çoğu söz sahibi olmamakla ilgilidir, ve haftanın işlerini birlikte belirlemek için kısa haftalık bir toplantı, genelde mevcut bölünmenin aslında neden adil olduğunu açıklamaktan daha fazlasını yapar.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Pluck her çocuğun görevlerini ve ödüllerini tamamen kendi haritasında tutar, yani bir kardeşin listesi asla satır satır sessizce karşılaştırılmak için görünürde durmaz. Bir yetişkin yine de her çocuğun yaşına uyan işleri belirleyebilir ve ortak olanları bir rotasyona bölebilir, ama günlük “neden onun sadece bir şeyi var”ın bakacak daha azı vardır, çünkü her çocuk kendi görevlerini görür, evin bütün listesini yan yana serilmiş görmez. Adalet hakkındaki her tartışmayı çözmeyecek. Bir çocuğun kendi işini yapmak yerine bir kardeşin listesini saydığı tartışmayı ortadan kaldırıyor.