On ebeveyne çocukların ev işleri için ücret alıp almaması gerektiğini sorun, on cevap ve iki kamp alırsınız. Bir kamp bir ailenin işyeri olmadığını, akşam yemeği pişirdiğim için kimsenin bana para vermediğini söyler. Diğeri emeğin ödülü hak ettiğini ve dünyanın böyle döndüğünü söyler.
İkisinde de bulundum, genelde aynı hafta içinde.
Evimizde sonunda işe yarayan taraf seçmek değildi. Tartışmanın iki ayrı soruyu gizlediğini fark etmekti: çaba tanınmalı mı, ve bu tanıma nakit mi olmalı. Yerleştiğimiz cevap evet ve hayırdı.
Nakit gerçekte ne satın alır
Gerçek parayı ilk denediğimizde, yaklaşık üç hafta boyunca güzelce işledi.
Sonra iki şey oldu. İlki bir fiyat pazarlığıydı. Eskiden hiçbir şeye mal olmayan bir iş artık elliye mal oluyordu. İkincisi daha kötüydü: çocuğum, oldukça makul bir şekilde, alışverişi taşımasına yardım etmesi karşılığında ne alacağını sormaya başladı. Yardım etmek eskiden bedavaydı. Bir fiyat listesi var olduğunda, her şey bir fiyatı olması gerekiyormuş gibi görünmeye başlar.
Ev işleri için nakit ödemenin dürüst riski bu. Çocukların açgözlü olması değil, bir zamanlar ait olmanın bir parçası olan bir şeyin bir işleme dönüşmesi, ve işlemler reddedilebilir.
İkinci, daha küçük bir sorun var. Bir çocuğun elindeki gerçek para çoğunlukla en yakında ne varsa ona harcanır, ve umduğumuz ders, biriktirme ve değer hakkında, kendi kendine gelmez.
Orta yol: kapalı bir para birimi
Kapalı bir para birimi sadece aileniz içinde işleyen bir jetondur. Puanlar, yıldızlar, altınlar, kavanozdaki fasulyeler. Kazanılabilir, biriktirilebilir ve harcanabilir, ama nakde çevrilemez ve evden çıkamaz.
O tek kısıtlama her şeyi değiştirir.
Ödül ilişkinin içinde kalır. Altınlar cumartesi kreplerini, havuza bir geziyi, fazladan yarım saat ekranı, küçük bir oyuncağı, filmi seçmeyi satın alır. Bunların hepsi zaten zaman zaman vereceğiniz şeylerdi. Şimdi bir yolları var.
Döviz kurunu siz kontrol edersiniz. Bir ödül çok kolaysa fiyatını değiştirirsiniz ve dış dünyada hiçbir şey bozulmaz.
Kimse aldatılmaz. Bir çocuk kendi altınını bir arkadaşının gerçek harçlığıyla karşılaştıramaz, çünkü aynı türden bir şey değil.
Ve en önemlisi, kapalı bir para birimi bir ceza gibi görünmeden basitçe ücretsiz kalan bir iş kategorisini tutmanıza izin verir.
İki tür iş, ve onları ayrı tutun
Bu ayrım, herhangi bir ödül düzeninden daha fazlasını yaptı bizim için.
Bazı işler burada yaşamanın bir parçasıdır. Tabağını lavaboya koymak, montunu asmak, kendi yatağını düzenli tutmak, ellerini yıkamak. Bunlar hiçbir zaman hiçbir şey kazandırmaz. Benimki gibi, üyeliğin bedelidir.
Diğer işler bunun ötesinde bir katkıdır. Bütün mutfağı süpürmek, arabayı yıkamak, geri dönüşümü ayırmak, dairedeki her bitkiyi sulamak. Bunlar altın taşıyabilir.
İlk listeyi bir yere yazın ve bir kere, sakince yüksek sesle söyleyin: “Bu sadece burada yaşamanın bir parçası.” Bir çocuk bunu net bir şekilde duyduğu an, ücretsiz her şeyi reddedeceği korkusu çoğunlukla buharlaşır, çünkü soru artık açık olmaktan çıkar.
“Altın almazsam yapmam” duyarsanız, bu genelde iki listenin bulanıklaştığının işaretidir. Tartışmak yerine yeniden çizin.
Delirmeden fiyatlandırmak
Bana çok fazla ikinci tahmin ettiren birkaç kural var.
Öneme göre değil çabaya göre fiyatlandırın. Çöpü çıkarmak tatsız ve kısa. Küçük bir kardeşle okumak uzun ve hoş. Tatsız ve uzun olanı ödeyin.
Sayıları küçük ve yuvarlak tutun. Üç, beş, on. Büyük sayılar bir hafta boyunca cömert hissettirir ve sonra şişer.
İyi davranış için daha fazla ödemeyin, ve altınları asla ceza olarak geri almayın. Elinden alınabilen bir para birimi bir para birimi değildir, bir ruh halidir, ve çocuklar hızla ona güvenmeyi bırakır.
Bir fiyatı hafta ortasında değiştirmeyin. Pazar günü, yüksek sesle, bir nedenle değiştirin.
Günlük toplamın bir anlamı olsun. Tam bir günün işleri beş altın kazandırıyorsa ve en ucuz ödül altmışa mal oluyorsa, yedi yaşındaki bir çocuk basitçe denemeyi bırakır. İyi bir kural: en küçük ödül iki üç iyi günde erişilebilir olmalı, büyük hedef ise birkaç hafta içinde.
Rafa ne konur
En iyi ödüller nesneler değildir.
Bir ebeveynle yalnız, çocuğun seçtiği bir şeyi yapmak. Bu beni şaşırtan oldu: bir iki yıl boyunca her seferinde oyuncakları yendi.
Adı olan sıradan ayrıcalıklar: cuma günü yirmi dakika daha geç yatmak, cumartesi kahvaltısını seçmek, filmi seçmek, ön koltukta oturmak.
Geziler: havuz, ormana bir otobüs, büyük balinalı müze.
Sonra, evet, bazen bir nesne. Küçük, ara sıra. Üç haftalık biriktirmeyle gelen bir oyuncak, bir dükkandaydık diye salı günü ortaya çıkan bir oyuncaktan tamamen farklı ele alınır.
Rafta büyük bir hedef olarak pahalı bir şey bırakın. Görünür bir şeye doğru biriktirmek, gerçek öğrenmenin çoğunun yaşadığı yerdir. Çocuklar harcamaktan çok harcamamayı seçmekten daha fazlasını öğrenir.
İstemelerine izin verin
Sahip olduğumuz en iyi ödül çocuğumuzun önerdiği bir taneydi: bahçede bir çadırda gecelemek. Ben asla düşünmezdim, ve hiçbir şeye mal olmadı.
Bir çocuğun ödül önermesine, ve iş önermesine izin vermek, bütün sistemin hissini değiştirir. Onlara yapılan bir şey olmaktan çıkıp katıldıkları bir şey olur. Yine de siz karar verirsiniz. Evet diyebilirsiniz, farklı bir fiyatla evet diyebilirsiniz, ya da bir nedenle hayır diyebilirsiniz. Ama sormak önemlidir.
Bunun düzeltmediği şey
Bir ödül sistemi bir çocuğu ev işlerinden zevk almaya zorlamaz, ve size bunu satan biri size bir şey satıyordur.
Bir tehdit olarak kullanılmaya dayanmaz. Altınlar öfkeyle geri alındığı an, sistem dost bir yüzü olan bir sopaya dönüşür, ve çocuklar bunu hemen fark eder.
Ve doğal bir ömrü var. On bir on iki yaş civarında bir yerde, çoğu çocuk jetonları umursamayı bırakır ve gerçek para, gerçek bağımsızlık ya da sadece güvenilmek ister. Bu bir başarısızlık değil. Sistemin işini bitirmesidir.
Pluck tam olarak nereye oturuyor
Pluck tam olarak bu kapalı döngü üzerine kuruldu. Bir yetişkin bir göreve altın koyar, altınlar sadece bir ebeveyn tamam dediğinde iner, ve sadece yine o yetişkinin doldurduğu rafta harcanabilir: ekran süresi, parka bir gezi, biriktirilen şey. Çocuk tarafında hiçbir yerde gerçek para yoktur, dükkan yoktur, kartla satın alınacak hiçbir şey yoktur. Bir çocuk büyük bir hedef belirleyip ona yaklaştığını izleyebilir, ve kendi ödülünü ya da kendi görevini önerebilir, bir ebeveyn bunu kabul eder, yeniden fiyatlandırır ya da reddeder. Bu, eskiden kullandığımız kağıt çizelge ve fasulye kavanozu, sadece kim fasulyeleri oynattı tartışmaları çıkarılmış hali.