Oğlumuz üst üste üç cumartesi futbol ayakkabılarını unuttu. Üç kez onları almak için eve geri döndüm, üç kez takım bekledi ve üç kez, bir ebeveyn araba sürmeye istekli olduğu sürece bir şeyi unutmanın gerçek bir bedeli olmadığını oldukça açık bir şekilde öğrendi.
Dördüncü cumartesi geri dönmedim. İlk yarıyı spor ayakkabılarıyla kenarda oturdu, bana çok kızgındı ve kenar çizgisinde durup oradaki en kötü ebeveyn gibi hissettiğimi hatırlıyorum. O günden beri ayakkabılarını unutmadı, ona çıkıştığım için değil, ilk kez unutmak ona gerçekten önemsediği bir şeye mal olduğu için.
Bu yazının tamamı aşağı yukarı bu. Sorumluluk, bir çocuğun içine çektiği bir vaaz değil. Bir sonucun gerçekleşmesine izin verilen ve bir ebeveynin onu önce yakalamak için çok güçlü bir dürtüye direndiği bir sürü küçük, bazen rahatsız edici anın üzerine kurulan bir şeydir.
Kelimenin altında sorumluluk gerçekte nedir
Bu kelime oldukça farklı iki şeyi ifade etmek için kullanılır ve ikisini karıştırmak çoğu sorunu yaratır. Biri itaat: söylendiği zaman söyleneni yapmak. Diğeri sahiplenme: hiç söylenmeden bile bir sonucu kendi başına yönetecek kadar önemsemek.
Ev işleri ikisini de kurabilir. Sadece bir ebeveyn orada durup izlerken bulaşıkları yıkayan bir çocuk itaati öğrenmiştir. Bulaşıkların yığıldığını fark edip dolu bir eviye rahatsız olduğu için onları yıkayan bir çocuk sahiplenmeyi öğrenmiştir ve çoğu ebeveynin sorumlu bir çocuk istediklerini söylediklerinde gerçekten kastettiği şey de sahiplenmedir.
Sorun, itaatin üretmesi çok daha kolay, daha hızlı olması ve mutfağın öbür ucundan aynı görünmesidir. Sadece yetişkin odadan çıktığı anda işlemeyi bırakır, ki bu tam olarak gerçek sorumluluğun devralması gereken andır.
Kasıtlı olarak onlar için daha az yapmak
Bir çocuğun sorumlu olmasının önündeki en büyük tek engel, genellikle iyi niyetli bir yetişkinin bunu sessizce, tekrar tekrar, daha hızlı olduğu ya da başarısız olduklarını izlemek rahatsız edici olduğu için onun yerine yapmasıdır.
Bunu fark etmeden sürekli yapardım. Oğlumuz okul çantasını kendi tarzında topladıktan sonra “düzgünce” yeniden toplamak. Ayakkabılar için üçüncü kez değil dördüncü kez hatırlatmak. Bir çocuğun temiz versiyonundan sonra tezgâhı, sessizce, tam önünde tekrar silmek.
Bu anların her biri aynı dersi öğretti: çabanız gerçekten sayılmıyor, çünkü birisi ne olsa düzeltecek. Çözüm sonucu önemsemeyi bırakmak değil. Sonucun, kusurlu, unutulmuş ya da biraz geride kalmış hali dahil, çocuğa ait olmasına izin vermektir, yaşa göre ev işleri üzerine yazımız bir çocuğun denetlenen bir versiyonu yerine gerçek bir sahiplenmeyi aşama aşama nerede gerçekten üstlenebileceğini anlatıyor.
Denetlenen bir versiyonu değil, gerçek sahiplenmeyi verin
Gerçek sorumluluk, bir ebeveynin kontrolüyle o kadar çevrelenmiş, başarısızlığın gerçekten mümkün olmadığı bir iş yerine, gerçekten ters gidebilecek bir kenarı olan bir görev ister.
Pratikte bu, baştan sona tamamen çocuğun olan, başarısızlık durumunda ne olacağı dahil bir şeyi adlandırmak demektir. Aslında bir yardımcı ile bir ebeveynin işi olan “bulaşığa yardım et” değil, “yemekten sonra bulaşık senin”, nokta, bunun yapılmadığı ve kahvaltıda temiz çatal olmadığı garip akşam dahil.
Küçük ve belirli başlayın. Bir bitki sulamak, bir çanta hazırlamak, bir evcil hayvanı beslemek. İş iyi gittiği anda genişletme dürtüsüne ve kötü gittiği anda geri alma çok daha güçlü dürtüsüne direnin.
Kuralın kendisinden çok tutarlı uygulama önemlidir
Bir kez söylenip tutarsızca uygulanan bir kural, çocuğa kuralların önemli olma ihtimali rastgele öneriler olduğunu öğretir. Bu, gerçek anlamda hiç kural olmamasından bile daha kötüdür, çünkü bir kumar türü öğretir: şansını dene, belki bir şey olmaz.
Tutarlı uygulama sertlik anlamına gelmez. Her seferinde aynı, küçük, öngörülebilir şeyin sakin bir şekilde, bir konuşma eklenmeden olması anlamına gelir. Anlaşma, oda toplanınca ekranların açılması ise, bunu bırakmanın daha kolay olacağı yorgun olduğunuz gün de tutar, yorgun olmadığınız gün de. Sonsuz hatırlatmayı durdurma üzerine yazımız, bir kuralı gerçekten tutan şeyin ses değil tutarlılık olduğunu daha derinlemesine anlatıyor.
Rahatsız edici kısım, tutarlı uygulamanın çocuktan çok yetişkin için daha zor olmasıdır. Çocuk sadece bir sonuç yaşar. Yetişkin, onu kurtarmamanın kendi rahatsızlığını yaşamak zorundadır, ki asıl iş çoğunlukla budur.
Hataların küçük ve gerçek bir bedeli olmasına izin vermek
Sorumluluk başarıyla değil, gerçek bir kenarı olan bir dizi küçük, atlatılabilir başarısızlıkla kurulur. Unutulan forma, açıkça beslenmesi gereken beslenmemiş balık, gerçekten istediği şeyden önce yanlış bir şeye harcanan harçlık.
Buradaki ebeveynin işi hatayı önlemek değildir. Sonucun büyüklüğünün hatanın büyüklüğüyle eşleşmesini sağlamak ve sonuç gerçekleştiğinde durumun zaten öğrettiği dersin üzerine bir vaaz eklemek yerine kenarda durmaktır. Spor ayakkabılarıyla maçı kaçıran bir çocuğa çantasını kontrol etmesi gerektiğinin uzun uzun söylenmesine gerek yok, bunu benim herhangi bir cümlemin başarabileceğinden çok daha etkili bir şekilde zaten öğrendi.
Gerçek müdahaleyi gerçekten güvensiz ya da geri döndürülemez herhangi bir şey için saklayın. Gerisi, soğuk bir yemek, bir arkadaşta unutulan bir oyuncak, kaçırılan biraz harçlık, bir kriz değil bir ders olacak kadar küçük.
Bir hatayı onarmak da sorumluluğun bir parçasıdır
Sorumluluk sadece başarısızlığı önlemekle ilgili değildir, aynı zamanda ondan sonra ne olduğuyla da ilgilidir ve bu yarı sürekli atlanır. Bir şeyi kıran, başkası için önemli bir şeyi unutan ya da bir arkadaşını hayal kırıklığına uğratan bir çocuğun, ne sadece ceza olan ne de sadece ele alınmadan geçip giden bir geri dönüş yoluna ihtiyacı vardır.
Onarımı kendi başına küçük bir beceri olarak öğretin: ne olduğunu üstüne bahane eklemeden açıkça söylemek, neyin farklı olacağını söylemek ve mantıklı olduğu yerde sadece özür dilemek yerine bunu düzeltmek için bir şey yapmak. Daha küçük bir çocuk bir kardeşi için yırtılmış bir resmi yeniden çizebilir. Daha büyük biri ilk seferinde kötü yaptığı için sadece üzgün olduğunu söylemek yerine işi düzgünce tekrar yapabilir.
Bu önemlidir, çünkü sorumluluğu sadece “beni başımı derde sokan şey” olarak yaşayan bir çocuk, hataları düzeltmek yerine saklamaya başlar, ki bu bütün bunların kurmaya çalıştığı şeyin tam tersidir.
Alışkanlıklarla sorumluluğun kesiştiği yer
Bir görevin sorumluluğu, her gün taze bir karar olarak kalmak yerine, perşembeye kadar tükenen irade gücüne bağlı kalmak yerine bir alışkanlığa dönüştüğünde kalıcı hale gelir. Aynı küçük, tekrarlanan işler, aynı kaba saatte, aynı tutarlı uygulamayla, sahiplenmenin sürekli yeniden tartışılması gerekmeden yerleşmesini sağlayan şeydir. Çocuklarda iyi alışkanlıklar kurma üzerine yazımız, bir alışkanlığın küçük tekrarlanan başlangıçlardan nasıl oluştuğuna daha derinlemesine girer, ki bu aslında bu yazının anlattığı çoğu şeyin altındaki mekanizmadır.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Çocuklara sorumluluk öğretmeye hangi yaşta başlamalıyım?
Çoğu ebeveynin beklediğinden daha erken, küçük yollarla. İki ya da üç yaşındaki bir çocuk oyuncakları bir kutuya koymak gibi küçücük bir görevi sahiplenebilir ve altta yatan örüntü, söylenmeden küçük bir şeyi yapmak, başkası tarafından yeniden yapılmadan, ondan sonra gelen her yaşta ölçeklenen aynı örüntüdür.
Ceza sorumluluk öğretmenin doğru yolu mudur?
Tek başına değil. Gerçekte olanla bağlantılı gerçek, orantılı bir sonuç, hatadan ayrı verilen bir cezadan çok daha güvenilir bir şekilde öğretir, çünkü bir çocuğun gerçekten öğrendiği şey eylem ile sonuç arasındaki bağlantıdır, tepkinin sertliği değil.
Çocuğum için yapması gereken şeyleri kendim yapmayı nasıl bırakırım?
Zaten sessizce düzelttiğiniz anları fark edin, bir çantayı yeniden paketlemek, bir tezgâhı yeniden silmek, ve bunları özellikle çocuğun önünde yapmayı bırakın, sonunda görünmeden yapsanız bile. Kusurlu bir sonucun görünür bir şekilde durmasına izin vermek, çabasının sizinki değil gerçek şey olduğunu öğretir.
Çocuğum sonuçları hiç umursamıyor gibi görünüyor. O zaman ne olur?
Önce sonucun gerçekten çocuğa ulaşıp ulaşmadığını kontrol edin, bazıları çocuğun yaptığı seçimle bağlantı kuramayacağı kadar uzak ya da soyuttur. Aylar boyunca gerçekten hiçbir şey işlemiyor gibi görünüyorsa, bu örüntüyü kendi başınıza cezayı artırmak yerine çocuğunuzun doktoruyla ya da bir uzmanla konuşmaya değer.
Pluck bunun neresinde
Sorumluluk, bir çocuğun gerçekten sahiplenebileceği bir görev ve her adımına bir ebeveynin sesi eklenmeden bunu sonuna kadar götürebilme yolu ister, ki Pluck’ın amacı da buna oldukça yakın. Bir büyük görevi bir kez ayarlar, çocuk onu kendi haritasında yönetir, kendisi gönderir ve bir ebeveynin işi yapılışı denetlemek yerine sonucu kontrol etmeye küçülür. Bir çocuk için bir hatayı onarmaz ya da özrün kendisini öğretmez, o kısım tamamen ailenin kendisine kalır. Yapabildiği şey, küçük, tekrarlanan işleri sahiplenmenin gerçekten tutunacak yer bulacağı kadar istikrarlı tutmaktır.